Orion blog‎ > ‎

Zitten hier ook gehandicapte kinderen? - Cees Blij

Geplaatst 12 feb. 2019 07:44 door Jorinde Boon

We zijn het nieuwe schooljaar gestart met twee volledig nieuwe onderbouwgroepen. De ene groep heeft leerlingen die vrijwel allen afkomstig zijn van so-zml scholen Koetsveld en Heldring, en in de andere groep zitten leerlingen die afkomstig zijn van de sbo-scholen Universum, Zeppelin en Spectrum.


Voor de leerlingen uit de laatstgenoemde groep, met als uitstroomperspectief arbeid, is het verkeren binnen een vso-zml school nog best even wennen. Zowel aan de gang van zaken binnen school, die in vele opzichten lijkt op die van andere voortgezet onderwijs scholen, bijvoorbeeld met een kantine waar tussen de middag gegeten wordt, als aan het speciale van de schoolbevolking, want een deel van leerlingen heeft als uitstroombestemming dagbesteding en daar zitten ook kinderen met het Syndroom van Down tussen.


Tussen de middag eten de leerlingen met hun leerkracht in de kantine, waar zowel de meegebrachte lunch genuttigd kan worden, maar waar ook ‘s ochtends bestelde broodjes of een soepje kunnen worden gegeten.


De sbo-groep van juf Sheila zat in de eerste of tweede week samen in de kantine te eten, toen het oog van een aantal meisjes viel op Joep.
Joep is een zestienjarige jongen uit de middenbouw, die eveneens met zijn klas in de kantine aan de lunch zat. Joep is ook een klassieke autist met een grote bewegingsonrust. Dit betekent dat het hem niet lukt om de hele 20 minuten dat een kantinebezoek duurt op zijn stoel te blijven zitten. Af en toe moet hij even rondlopen. Op zulke momenten laat hij ook het voor autisme zo kenmerkende fladderen zien. Met beide handen maakt hij dan gebaren die enigszins doen denken aan het spelen van de luchtgitaar.   

De meisjes keken hier in eerste instantie verbaasd naar, maar begonnen er vervolgens opmerkingen over te maken en het gefladder te imiteren. Het werd steeds duidelijker dat ze het gedrag, omdat ze het niet konden thuisbrengen, belachelijk maakten. Juf Sheila liet dit niet betijen en sprak de dames erop aan. Ze vertelde dat het geen pas gaf om iemand zo openlijk te bespotten en tegelijkertijd wilde ze ook begrip kweken voor de situatie van Joep. Ze sloot haar reprimande dan ook af met de woorden dat het gedrag van Joep veroorzaakt werd door zijn handicap en dat hij het fladderen niet expres deed. Na het horen van het woord handicap sloeg Destiny verschrikt haar hand voor haar mond en zei, nadat ze haar hand weer had weggetrokken: “Wat zielig juf. Zitten hier dan ook gehandicapte kinderen op school? Dat wist ik niet.”


Aan de gezichten van haar klasgenoten viel af te lezen dat deze informatie ook voor hen nieuw was. Het feit dat ze ook zelf een lichte verstandelijke beperking hebben is nog in de verste verte niet bij hen geland. Het is onze taak om hen zelfvertrouwen te geven, maar ook een realistisch beeld van de eigen mogelijkheden.

Comments