Orion blog‎ > ‎

Vooruit en achteruit - Jenny de Leth

Geplaatst 12 feb. 2019 07:50 door j.boon@orion.nl
Toen Brenda naar speciaal onderwijs ging kreeg ze ook allemaal therapieën. Ergotherapie, logopedie en fysiotherapie. En dat werd allemaal onder schooltijd gedaan. Dan werd ze uit de les gehaald door de therapeut en erna weer naar de klas terug gebracht.

In de loop der jaren verbeterde ze zienderogen en werd Logopedie geschrapt. De enige keer dat wij merkten dat ze langzamer praatte dan haar leeftijd genootjes was als het Sinterklaas was en ze bij haar schoentje 'Sinterklaasje, bonne bonne bonne' ging zingen. Ik zong altijd mee en merkte dan dat ik een toontje langzamer ging zingen zodat ze me bij kon houden.

Al snel kwam ik er ook achter dat 'Een potje met vet' tijdens de autorit ook geen goed idee was want het zinnetje; 'potje potje potje potje veeheehet', werd door het langzame tempo een pure worsteling om door te komen dus bij het eerste couplet stopte we daar maar weer mee. Maar verder hadden we absoluut geen last van het langzame tempo dus Logopodie werd beëindigd.

Ergotherapie werd ook langzaamaan afgebouwd en uiteindelijk werd dat alleen nog ingeschakeld als we echt een zorgvraag hadden zoals bijvoorbeeld een mooier handschrift of veters strikken.

Uiteindelijk bleef alleen Fysiotherapie nodig waarbij onze zorgvraag was; maak haar benen sterker zodat ze daar profijt van zal hebben bij het lopen en ballet. Nou, dat was niet tegen dovemansoren gezegd en vol overgave stortte de therapeut zich op een waar trainingsschema om de kracht in de benen en balans bij Brenda terug te krijgen. En aan het eind van dat schooljaar was het doel bereikt; Brenda kon 2,5 kilometer achter elkaar op de loopband lopen en 75 (!) kilo wegdrukken met haar benen.

Helaas voor ons ging de therapeut weg van school omdat hij ander werk ging doen en kreeg ze een andere therapeut waar helaas geen klik mee was; een vereiste om met Brenda te kunnen samen werken. 
Na een paar keer heb ik dan ook gezegd dat ze er beter mee konden stoppen want dat het never nooit ging lukken, want Brenda zetten massaal haar kont tegen de krib op therapiedagen.En ach; hoe goed was ze al vooruitgegaan door vorig jaar, dus het was wel goed zo.

De zomervakantie kwam en zoals elk jaar ging ze in deze periode motorisch erg achteruit door gebrek aan fysiotherapie en ballet. Na de vakantie werd op haar nieuwe school gevraagd of Brenda bepaalde therapieën, waaronder Fysiotherapie, nodig had, maar we zeiden nee omdat we het belangrijker vonden dat ze in dit schooljaar zoveel mogelijk in de klas bleef, en bovendien het ging toch goed zo?

En langzaamaan ging ze door gebrek aan therapie achteruit en slingerde steeds vaker aan mijn arm of heup en kwakte ze me alle kanten op door haar onbalans. Brenda en ik zijn lichamelijk een ontzettende foute combi; zij heeft haar motorische handicap en ik heb mijn reuma. Maar de veranderingen gingen zo langzaam dat het niet eens opviel.

Totdat we door de toename van auto's in de buurt steeds vaker verder weg moesten parkeren en door smalle stegen ons huis moesten bereiken waarbij ze me door haar onbalans alle hoeken van de steeg liet zien en me tegen diverse muren en deuren aan knalde. "Het lijkt wel of ze motorisch steeds meer achteruit gaat", zei ik tegen iemand. Toen gingen bij mij eindelijk de bellen rinkelen. Vanaf deze week zit ze één keer per week op Fysio-sporten. Gewoon na school zodat ze op school in de les kan blijven, dus dat is perfect.

Bij de intake die ik had hebben we een uur gezocht naar de geschikte therapeut voor Brenda, want geen klik is geen interesse bij Brenda en het was de eerste keer dan ook best spannend. Maar we hadden een goede uitgekozen. Jeroen; een vrolijke vent met veel humor maar ook streng wat erg nodig is én hij heeft de gave om haar in haar enthousiasme af te remmen. Dus ik zeg; we gaan er voor!
Comments