Orion blog‎ > ‎

Vallen en opstaan - Jenny de Leth

Geplaatst 12 feb. 2019 07:51 door j.boon@orion.nl
Brenda valt meerdere keren per dag. Als een volleerd judoka worden deze valpartijen in de mooiste creaties uitgevoerd met koprollen en flikflakken. Dan zegt ze dat alles oké is en staat gewoon weer op. Maar heel soms blijft ze liggen en begint te huilen en gaan bij mij de alarmbellen af, want deze bikkel huilt echt niet zomaar.

Nu hebben wij ook hier in huis de liefste en leukste hond van de hele wereld en een ware vriend voor alle leden van ons gezin. En Brenda vindt niets leuker dan hem te plagen en te laten schrikken en hij doet altijd enthousiast mee want dat doe je als ware vriend van het gezin.

Alleen gisteren schrok hij wel heel erg en gaf een gil waardoor Brenda weer schrok en ondersteboven op de grond belandde met haar hand dubbelgevouwen onder zich. Dan kijk ik het eerst even aan; huilt ze, kan ze de hand nog gebruiken?

En tegelijkertijd mopper ik ook tegen haar en zeg dat het haar eigen schuld is, omdat ik nu al 100 keer heb gezegd dat ze de hond niet moet laten schrikken en 'kijk dit komt er nu van, sufferd'. Ik vraag of ze nu eindelijk snapt waarom ik dit steeds zeg, en beteuterd beaamde ze dat dan.

Kyona ligt wat geschrokken op zijn kleedje en liefdevol worden er twee armen om hem heen geslagen, dikke kussen gegeven aan hem en veelvuldig sorry gezegd. En zoals een echte vriend dat doet, zo wordt haar alles door haar hondenvriend vergeven en krijgt ze 100 hondenkusjes terug.

Later op bank begint even later het sniffen wat uiteindelijk huilen wordt en samen bekijken we de vinger die nu wat dikker en donkerder word. 
Maar ja wat moet je doen als de huisartsenpraktijk al gesloten is en dit niet echt spoed is; je gaat ook niet zomaar even met een vinger naar de spoedpost.

Dus wat tape om de vinger gedaan zodat hij steun heeft aan de vinger ernaast, drie dikke zoenen erop en ga maar lekker tv kijken dan gaan we morgen naar de dokter.

Even later komt er een lieve vriendin op visite en hebben we twee gezellige uurtjes en word er niet meer naar de vinger omgekeken.
Tot vriendin weg is en er zacht gehuild wordt dat haar vinger nu echt heel erg pijn doet, en ik zeg 'nou, laat maar eens zien dan, moppie' om me vervolgens rot te schrikken zo verdrievoudigd was ie! En blauw en paars...

Maar onderhand was het al 20.40 uur en dan wil je echt niet meer naar de Spoedpost. Totdat ik me bedacht dat het haar linkerkant is. Links die door haar verlamming minder doorbloed is en bijna gevoelloos en als zij dus zegt dat het pijn doet, dan moet de pijn bij geen verlamming wellicht verviervoudigd aanvoelen.

Dus daar gingen we om 21.15 uur naar de Spoedpost , werd er door verschillende verpleegsters flink geschrokken bij de aanblik van haar vinger, werden er drie foto's gemaakt, waarop Alex en ik al meteen een wit stukje los zagen zitten, maar nee dat was normaal, werd er verteld. Toch nog maar even een extra foto gemaakt, en wat een verassing; er zat een stukje los had de dokter gezien, zucht.
Jubel de jubel voor Brenda, want nu kreeg ze gips want dat wilde ze zo graag; hoera!

Maar zodra het erop zat, werd er flink gemopperd dat het stom gips was en dat ze morgen echt voor schut ging lopen op school, want kijk nou hoe lelijk het is mama. Nog een weekje wachten dan mag er nieuw gips om en gaan we kiezen voor poezenpootjes erop, dus even volhouden moppie.

Ik merk dat we meteen extra bij moeten springen in haar verzorging, want al is het maar een hand in gips; ze is door het gewicht ervan nog instabieler dan ze al was. Ze moet nu werkelijk overal bij geholpen worden en kan ook haar rollator niet meer gebruiken, dus ze moet op school in de rolstoel vervoerd worden. Even weer terug naar af.
Comments