Orion blog‎ > ‎

Fietstocht team speciaal voor - dag 3 door Cees Blij

Geplaatst 10 jul. 2017 06:23 door Jelka Bröcheler   [ 10 jul. 2017 06:24 bijgewerkt ]
De koninginnenrit

Wie verre reizen maakt kan veel verhalen. Dat geldt zeker voor vandaag. We hebben ruim 120 km gefietst van Schagen naar Almere. Een ware Odyssee was ons deel. Maar wat betreft het vele verhalen moeten we ons voor dit moment toch even beperken. De vermoeidheid heeft zo toegeslagen dat we op dit moment, elf uur in de avond, maar weinig praatjes hebben.
Om kwart over 8 vertrok team 1 bij de scouting van Schagen richting Heerhugowaard en dan door naar Obdam voor een eerste stop met drinken en een banaan. Een half uurtje later gaat team 2 dezelfde kant op.
We troffen het heel erg met het weer, zodanig dat we het ontbijt al in de buitenlucht hadden konden eten. De lucht was deze ochtend vrijwel geheel blauw.
Wat valt er te verhalen als je verslag moet doen van 9 uur fietsen, fietsen en nog eens fietsen zonder in herhaling te vallen. Dat is niet eenvoudig als je niet over echt grote literaire kwaliteiten beschikt. Daarnaast fietsten we door een heel vredelievend landschap dat ook niet direct de pennen losmaakt. Dergelijk landschap doet het beter op de gevoelige plaat.
Waar ik als blogger in de koers echter niet over uitgeschreven raak, is de geweldige inzet van alle leerlingen, hun uithoudingsvermogen en frustratietolerantie. Om van dat laatste een voorbeeld te geven.
Als je zo’n enorme afstand moet afleggen, dan moet er ook vaker gestopt worden, maar de afstand tussen de stops worden toch groter, want we willen voor donker binnen zijn. Op vragen van de leerlingen wanneer we zouden gaan lunchen klonk steeds weer de inmiddels gevleugelde uitdrukking van meester Frank: “Over een half uurtje, zijn we er.”
In de praktijk bleek echter dat dat half uurtje vaak een uur werd en 5 km er vaak 10 km bleken te zijn. Ondanks deze misrekening van meester Frank bleef Boaz zijn vertrouwen behouden in Franks planningscapaciteiten. Dus stelde hij keer op keer diezelfde vraag. Slechts toen we echt op “echt” een half uur van het Kindervakantieland waren, begaf zijn vertrouwen het.
“Ja, dat zegt u nu de hele tijd, deze keer zal het ook wel weer een uur duren.”

 

Schitterend om als leerkracht zoiets te horen uit de mond van een leerling die normaal het geduld van stier heeft waar een rode lap voor wordt gehouden. Dat is ook één van de redenen om deze activiteit te organiseren. Op het gebied van sociale vaardigheden en persoonlijkheidsontwikkeling zetten de leerlingen in deze vier dagen stappen waar ze in de schoolbanken een half jaar voor nodig hebben. We, leerkrachten en leerlingen, zijn deze dagen op elkaar aangewezen en het proces van toenemend vertrouwen in elkaar smeed een band. Hierdoor is het ook vrijwel niet noodzakelijk om corrigerend op te treden, de leerlingen voelen zich namelijk steeds meer zelf verantwoordelijk voor de goede gang van zaken.

Het laatste stuk, vanaf de Schellingwouderbrug, werd de tocht echt zwaar.

We zaten er allemaal een beetje doorheen en toch moesten we nog zo’n kleine 30 km. Dit is een goed geheim gehouden verhaal, want inwoners van Almere vertellen altijd stoere verhalen dat ze binnen een kwartiertje thuis zijn vanuit Amsterdam, maar de werkelijkheid is wel anders, evenals het aantal kilometers. Behalve dat de afstand langer was dan begroot, werd de weg ook veel minder aantrekkelijk. We reden in een volledig geasfalteerde wereld, waar in opdracht van Rijkswaterstaat weer nieuwe banen en wegen in het landschap werden getrokken. Langs de Maxis ging het richting Muiden en Muiderberg en vervolgens over de brug naar Flevoland. Nog een half uurtje, klonk het al weer uit de mond van meester Frank. Net als Jesse Klaver was hij echter steeds meer van zijn geloofwaardigheid verloren. Eenmaal over de brug kwamen we in de bebouwde kom van Almere-haven, deze gemeente is ontwikkeld door architecten die bij de planning al rekening hielden met het feit dat Nederland als gevolg van de opwarming van aarde over enkele jaren onder de zeespiegel zal verdwijnen. Niemand hoeft de illusie te hebben dat de resten later als een nieuw Atlantis zullen worden opgedoken.


De laatste meters gingen via kruip- en sluip-door-wegen en plotseling stonden we voor een schitterend huis, Kindervakantieland.Zo zag het ook echt uit. Er is een schone en grote kantine, fijne douches en vele kamers, alle zespersoons verdeeld over drie stapelbedden. Eigenlijk kunnen we allemaal op een eigen kamer liggen. Doordat we zo laat waren, moesten we snel douchen en onszelf opknappen voor het avondeten. Het avondeten kregen we aangeboden van het restaurant de Biertuin, waar Jasmijn werkzaam is. Na zo’n lange dag waren we allemaal uitgehongerd en lieten ons het eten, een piepkuiken met patat. sla en twee consumpties, goed smaken. Sommige leerlingen hadden echter wat moeite met het kluiven van de kip, dat waren ze niet gewend.
Na de maaltijd reden we nog naar het centrale plein voor een ijsje. Vervolgens was het weer op de fiets en in vliegende vaart terug naar het huis. Daar aangekomen vochten de leerlingen nog eventjes tegen de slaap, maar om 11 uur lag iedereen in Morpheus armen. Menigeen zal vannacht van zichzelf wakker schrikken door de door het autonome zenuwstelsel ingegeven fietsbewegingen die hij of zij met de benen ligt te maken.

Santoshi die als enig meisje mee is, verbaast eenieder met haar enorme uithoudingsvermogen. Dat willen we hier toch even vermeld hebben. Maar eigenlijk geldt dit natuurlijk voor alle deelnemers.

Al met al was deze koninginnenrit de rit die de jongens van de mannen scheidde, maar ook de meisjes van de vrouwen. En zoals we al eerder memoreerden bleek dat de leerlingen vandaag man c.q. vrouw zijn geworden. Een topprestatie natuurlijk en het ziet er volgens de berichten naar uit dat we over de grens van de € 2000 aan sponsorgelden gaan komen. Mocht het € 3000 worden dan heeft juffrouw Laurien tevens de verplichting op zich genomen om met roken te stoppen.

Je hoort tegenwoordig vaak zeggen dat de jeugd van tegenwoordig weinig empathie kent met anderen en dat ze erg materialistisch zijn, maar wij kunnen zeggen dat we ons niet in dat beeld herkennen, mits er een beroep wordt gedaan op die empatische gevoelens. En dat is wat hier gebeurt, niet geforceerd, maar gewoon door met elkaar samen te werken in het streven naar een goed doel.
Wij zijn trots op al onze leerlingen, dus ook op Joshua, die er door zijn gebroken arm niet bij kan zijn. Hij is inmiddels geopereerd om de arm te zetten, met behulp van metalen pinnen.

Cees Blij
Comments