Orion blog‎ > ‎

Reis met liefde - Jenny de Leth

Geplaatst 10 mei 2017 02:35 door Jelka Bröcheler

Je ziet als buschauffeur dat er een meisje bij de bushalte zit op haar rollator en bij de ingang van de gehandicaptenplaats in stapt met een rollator; het gaat een beetje moeilijk want echt goed tegen de rand aan is er niet geparkeerd waardoor haar voet wegzakt in het gat tussen de drempel en de bus.
Bij aankomst drukt hetzelfde meisje op de speciale blauwe stopknop zodat de chauffeur weet dat er iemand uit wil die een handicap heeft.
IK zou dan als chauffeur zijnde de bus zo dicht mogelijk tegen de speciaal verhoogde stoepranden van de bushalte aanzetten...deze chauffeur echter niet...
Sterker nog er zat zeker 40 cm ruimte er tussen...


Snel nadenken...moet ik de hele bus goed laten zetten of gok ik dat ze het wel red...wat er eerst uit; de rollator of Brenda of ik....niet ik want ze is als de dood dat de bus wegrijd als ik buiten sta en zij er nog in zit....dan maar eerst Brenda terwijl ik de deur blokkeer zodat hij niet per ongeluk dicht gaat....met een reuzenstap komt ze gelukkig verticaal op de bushalte terecht maar ik moet haar loslaten omdat de rollator er ook nog uit moet....zwaaiend probeert ze haar evenwicht te houden wat gelukkig lukt en ik snauw tegen de buschauffeur dat ie lekker slim bezig is en stap uit zonder te groeten....bal gehakt....de weg naar huis leg ik gebogen af, want Brenda heeft haar voet verzwikt en zit daarom op het stoeltje van haar rollator en ik dus moet ik haar duwen...volgende keer misschien maar gewoon haar rolstoel meenemen. Dan is er gewoon geen keuze; dan had de chauffeur opnieuw aan moeten komen rijden zodat de bus gelijk stond met de stoephalte.


Maar gelukkig had die reis ook mooie momenten; naar Amsterdam toe hadden we een hele lieve buschauffeur die rustig wachtte tot Brenda en ik inclusief de rollator netjes geïnstalleerd waren op een dubbele zitplaats.

In Amsterdam werd eerst iedereen er uit gelaten en reed hij lief door zodat we konden uitstappen vlakbij de lift.


Eerst beneden in de stationshal een lekkere ijskoffie bij Starbucks gehaald waar Brenda zo gek op is en waar we weer een flinke bezienswaardigheid waren: 'Ik geloof dat je maar even een dansje moet doen wijfie dan hebben ze reden om je zo aan te staren', grapte ik. Want ik zeg altijd maar zo: 'Zonder humor is het allemaal al zwaar genoeg.'

Daarna de ellenlange weg (normaal valt hij wel mee, maar met een rollator is ie best wel lang) naar het Victoria Hotel waar de volgende bus stond.


Onderweg nog vol bewondering naar een mevrouw met een knalrode baret op haar hoofd gekeken. We hebben haar ook een compliment gegeven; zo mooi stond ie! Vlak daarna zagen we een stel prachtige rode lakschoenen met bloemen er op voorbij  komen en ook die mevrouw kreeg een compliment van Brenda. Wat een heerlijk kind heb ik toch denk ik dan op zo'n moment!

Ik heb haar opgevoed met het motto; complimentjes geven kost jou niks, maar je maakt de ander er wel heel blij mee!


Bij de volgende bus werd netjes de achterdeur open gedaan zodat we rustig in konden stappen maar deed haar buskaart het niet meer.

Geen probleem zei de buschauffeur ga maar lekker zitten voor deze ene keer.

Nou dat was een bof natuurlijk!


Bij de halte aangekomen werd er weer netjes gewacht tot we veilig op de halte stonden en moesten we 15 minuten lopen waarna Brenda 8 trappen omhoog moest klauteren wat ze heel erg goed deed. De krachttraining op school werpt zeer zeker z'n vruchten af!

De heerlijke taart en chocomelk op de verjaardag waar we deze wereldreis voor hadden gemaakt, maakte de reis meer dan waard voor Brenda en vol goede moed gingen we weer op de terug weg.


Weer troffen we het met de buschauffeur en ook de meneer bij het invalidentoilet op Amsterdam-Centraal was heel erg behulpzaam en eigenlijk was alleen de laatste buschauffeur een minpuntje op onze reis.


Maar kijk toch eens wat een ontzettende lieve en behulpzame mensen er verder vandaag op ons pad zijn gekomen!


Dat vind ik toch altijd het mooie aan deze levensles met de handicap van Brenda; hoe mooi het pad wel niet is en vol zit met lieve, vrolijke en behulpzame bekende en onbekende mensen die ervoor zorgen dat deze levensles een stuk minder verdrietig is en juist prachtig verlicht is met zo ontzettend veel liefde!


Jenny de Leth

Comments