Orion blog‎ > ‎

Rapport - Jenny de Leth

Geplaatst 12 feb. 2016 08:44 door Jelka Bröcheler
Toen Brenda op de kleuterschool zat kreeg ze haar eerste rapport en ik weet nog dat daarin stond dat Brenda een aanwinst was voor de klas. 
Nou dat wil je natuurlijk wel horen als moeder! Nog geen twee weken later werd ze geopereerd aan haar hersentumor en veranderde ze niet alleen uiterlijk maar ook innerlijk, NAH ; Niet Aangeboren Hersenletsel.
En dat omvat veel al hadden wij dat toentertijd absoluut niet door want we waren alleen maar gespitst op haar uiterlijke handicap want als dat nou maar weer goed was dan werd alles weer als voor de hersenoperatie.
Dus ging ze gewoon weer naar haar oude schooltje terug omdat we dachten dat - gezien Brenda's ijzersterke wilskracht - ze zich aan de andere kinderen zou optrekken en binnen no time weer zou gaan lopen.

A4-tje met punten
We zagen het niet....we zágen het écht niet en het was of er een waas over onze ogen en gevoel zat waardoor we niet zagen hoe ernstig Brenda er aan toe was. Maar nu weet ik dat je geest ervoor zorgt dat een trauma zoals dit gezuiverd binnen komt zodat je zo'n zware levensles kunt volhouden. Brenda was qua IQ opeens flink gekelderd en ook het jaar van huis heeft daar niet aan meegewerkt dus rapporten kreeg ze niet meer omdat ze te ver op de klas achterliep, we kregen alleen een A4-tje waarop wat punten stonden.
Meer punten van wat ze niet kon en waar aan gewerkt moest worden en om het leed wat te verzachten ook nog een puntje of twee die positief waren.

Wat hebben we gedaan?
Twee jaar hebben we het geprobeerd op haar oude school maar uiteindelijk zagen we zelf ook in dat het zo niet langer ging en dacht ik voor het eerst; wát hebben we gedaan?! We dachten werkelijk waar dat het positief voor Brenda uit zou pakken maar uiteindelijk heeft ze dag in dag uit gezien door de andere kinderen wat ze zelf niet meer kon maar o zo graag wel wilde.
Wat onnoemelijk zwaar en frustrerend moet dit voor haar geweest zijn...
Maar NAH wordt ook wel de Onzichtbare Handicap genoemd en zelfs zo onzichtbaar dat wij als ouders het ook niet zagen...
Het heeft vier (!) jaar geduurd voordat we door hadden wat NAH inhield en hoe we daar mee om moesten gaan.

Andere school
Brenda ging naar de Mtylschool ver ver weg en zat vanaf dag 1 op haar plek.
Toch werden we van haar rapporten echt niet vrolijker, want al kreeg ze nu weer echte rapporten, we werden keer op keer met onze neus op de feiten gedrukt hoe ernstig de hersenbeschadiging van Brenda eigenlijk wel was en wat voor invloed dat had op haar schoolprestaties.

Poppenhoek foetsie
Het eerste jaar was voor haar enorm wennen want weg was haar geliefde oude schooltje met de uiterst aantrekkelijke poppenhoek die op deze school foetsie was. Opeens moest ze de hele dag aan het werk en moest ze erg wennen aan de lange busritten van en naar school met steeds weer een andere chauffeur met steeds weer andere regels.
Vreselijke heimwee had ze naar haar oude school en ik kon honderd keer zeggen dat ze ook daar de poppenhoek niet meer had gehad in groep drie, ze was gewoon heel erg verdrietig.

Geen jubelende rapporten
Het tweede jaar was wat beter maar ook daar worstelde ze erg met wat ze allemaal moest doen en het verlies van haar geliefde poppenhoek maar gelukkig had ze een leuke klas en lieve juffies die het leed wat verzachtten.
Maar ook daar geen jubelende rapporten en als ouders waren we zelf reuze trots dat ze maar anderhalf jaar achterliep want hé: het was twee en een half jaar, dus mooi een jaar ingehaald! En als ze 68 jaar is dan merk je dat jaar achterstand niet eens meer grapte ik.
Maar voor de rest was het geen vreugdevol rapport....

Diep ongelukkig
Het derde jaar kwam ze bij een juf en daar was ze knettergek op en dat was geheel wederzijds. Alleen was er voor geen enkele klik met de andere kinderen in de klas en daardoor was ze diep ongelukkig in deze klas.
Haar lieve juf en de klassenassistentes zorgden ervoor dat het vol te houden was en er kwamen zelfs positieve beoordelingen op haar rapport al bleef het qua leren een ramp.

Heel ander rapport
Nu zit ze bij een meester in de klas die haar humor helemaal begrijpt en ook deelt. Ook heeft ze een lieve maar strenge klassenassistente die humor heeft - waar Brenda gevoelig voor is - en die niet in Brenda's smoesjes trapt.
Brenda weet waar ze aan toe is en weet dat het geen nut heeft om grenzen op te blijven zoeken en dat geeft rust en ook de kinderen in de klas zijn gek met haar en opeens had ik van de week een heel ander rapport in mijn handen!
Nog steeds loopt ze anderhalf jaar achter maar het was één en al voldoendes en ruim voldoendes op haar rapport!

Aanwinst
En nu kreeg ik eindelijk weer het gevoel als bij haar eerste rapport op de kleuterschool waarin stond; Brenda is een aanwinst voor de klas. Wat ben ik vaak verdrietig geweest de laatste zes jaar als ik aan deze woorden dacht, want ik dacht dat ik ze nooit meer zou horen.
En al stond deze zin in dit rapport niet zwart op wit; de lachende ogen van de meester en haar klassenassistente en hoe ze gierden van het lachen als ze over Brenda's uitspraken en houding spraken maakte dat ik weer het gevoel kreeg: Brenda is een aanwinst voor onze klas!

Jenny de Leth
Comments