Orion blog‎ > ‎

Geloof in je leerlingen - Cees Blij

Geplaatst 12 feb. 2016 09:59 door Jelka Bröcheler   [ 15 feb. 2016 01:31 bijgewerkt ]

Bij verwijzing naar het speciaal onderwijs worden nog wel eens missers gemaakt en die zijn niet alleen van vandaag en gisteren. Zo werd ik onlangs herinnerd aan een vorig leven als leerkracht op een MLK-school. Na een tussenliggende periode van 28 jaar, waarin zijn bestaan vrijwel totaal uit mijn geheugen was gewist,  werd ik ge-appt door een oud-leerling. Deze leerling, Karel, wilde zijn oude meester alsnog bedanken voor wat hij van mij had geleerd in de twee jaar dat Karel bij mij in de klas had gezeten. Dat wekte mijn nieuwsgierigheid en ik vroeg hem per app wat ik hem dan zoal geleerd had. Karel appte ondertussen verder, dat hij na de MLK-school de tuinbouwschool had bezocht en vervolgens 10 jaar bij een boomchirurg had gewerkt. Vervolgens was hij voor zichzelf begonnen en op dit moment had hij een bedrijf met acht werknemers dat zich bezig hield met de aanleg van tuinen en onderhoud van het openbare groen. Ik vroeg nogmaals wat Karel dan van mij had geleerd, dat hij er na zoveel jaar nog voor wilde bedanken.

Morgenster met vastgegroeide tong
Meester, u weet dat ik veel gepest werd vroeger, want ik was een lange slungel en omdat mijn tong was vastgegroeid had ik ook een spraakgebrek. Het ergste was nog dat mijn vader morgenster was en ik vaak ’s ochtends voor schooltijd met hem mee moest op de bakfiets langs de vuilnisbakken. De anderen zeiden dat ik stonk en wilden niet naast me zitten of met me spelen.

Rommelig voorkomen
Door zijn verhalen raakten de contouren van het verleden steeds verder ingevuld en zag ik weer voor me hoe ik Karel vaak in bescherming moest nemen. Ik zag me samen met hem zitten, een lange magere jongen, met een enigszins rommelig voorkomen. Smoezelig is hier misschien de meest passende beschrijving. Zijn kleren waren niet volgens de laatste mode, broekspijpen te kort vanwege zijn groeispurt en handen die niet vaak met zeep in aanraking kwamen. Onder de nagels bevond zich altijd, als de omlijsting van een rouwenvelop, een zwarte rand.  

Altijd gesteund
Nou meester, u heeft mij altijd gesteund en op een keer zei u tegen me: “Karel, wat ze ook zeggen, je moet altijd tegen jezelf zeggen dat je het kunt.” Dat heb ik altijd onthouden meester. En daarom ben ik gekomen waar ik nu ben, met een eigen bedrijf en een eigen huis en ik ben al twee keer opa.

Vervolgens vroeg hij of hij een keer langs kon komen op school, want hij had een opdracht in het Noorderpark en dat was toch dicht bij de school waar ik nu werkte? Ik antwoordde dat dat prima was, maar dat hij eerst moest controleren of ik wel op school was.

Schonkige man
Een week later stond Karel bij zijn oude meester op de stoep. Ik opende de deur en daar stond een bijna twee meter enigszins schonkige man, hoog in de schouders, met een halflange jas en een gebreide zwarte muts op het hoofd. Verder was het nog onmiskenbaar Karel, zelfs zijn broekspijpen waren nog steeds te kort.

“Dag meester Cees, hier, dit heb ik voor u meegebracht,” en hij drukte me een grote bos roze rozen in mijn handen. Ik noodde hem binnen, we dronken koffie en spraken over het verleden en het heden.

De impact van woorden
Toen hij weer was vertrokken heb ik een tijdlang na zitten denken over de impact die woorden op het leven van een kind kunnen hebben. Als leerkracht moet je je daar altijd bewust van zijn. Zoals mijn woorden, in dit geval voor Karel, een soort mantra zijn geworden waar hij levenskracht uit putte, kan een vernederende uitspraak mogelijk levenslang negatief uitwerken.

Door de persoonlijke aandacht die Karel op het speciaal onderwijs kreeg, was zijn plaatsing daar uiteindelijk ook wel terecht.

Cees

Comments