Orion blog‎ > ‎

Een les levend materiaal - Cees Blij

Geplaatst 12 feb. 2019 07:48 door Jorinde Boon

Dieren in school zijn vaak een welkome aanvulling op het didactisch materiaal. In de opleiding tot onderwijzer werd dit ook onderkend. Een les met levend materiaal geven, zoals dat met enig gevoel voor understatement genoemd werd, was dan ook een vast onderdeel het programma tijdens het hospiteren. Dit levend materiaal werd vaak gevormd door een lieftallig huisdier, zoals een poes, hondje, parkiet of kanarie en hamster of cavia. De wat meer avontuurlijke student nam een slang, hagedis of zelfs leguaan mee naar de school waar gehospiteerd werd.


Zelf wendde ik mij tot een goede vriend die in het bezit was van een dwergkonijn. Dit konijn was zwart/wit gekleurd, van veraf leek hij zelfs een beetje op een miniatuurpanda met flaporen. Volgens mijn vriend Paul was het een zeer lief konijn, handtam, en liet het zich gemakkelijk oppakken en aaien. “Kortom, konijn Brammetje eet uit je hand.”  


Ik bereidde een gedegen les voor met een inleiding, een stuk informatie, een moment voor vragen en tenslotte het doorgeven van het konijn in de kring en een verwerking. Kortom het actieve directe instructie-model in praktijk, voordat het was uitgevonden.

De avond voor de les haalde ik bij mijn vriend het konijn op. Ik vervoerde het knaagdier in een kattenkooitje achter op de fiets. Voordat ik vertrok verzekerde mijn vriend me nogmaals dat het hier een heel lief konijn betrof. Ik had daar even mijn bedenkingen bij toen ik zag dat Brammetje nogal erg snel met zijn neusje trilde en daarbij zijn tandjes ontblootte. Hoewel het aan een kwaadaardige doberman met een hazenlip deed denken, moest ik me daar geen zorgen over maken, zei Paul.


De volgende dag reed ik licht gespannen met Brammetje achterop naar de basisschool waar ik hospiteerde, zo heette dat toen, tegenwoordig zeggen we stage lopen. ’s Nachts was ik menigmaal uit een onrustige slaap geschrokken omdat het konijn zijn tanden aan de tralies aan het scherpen was, althans zo klonk het.

De les verliep prima, leerkracht achter in de klas met een beoordelingsformulier en ik voor het bord, met daarop een bordtekening van een konijn, een gebit en leefomgeving, de kooi met het konijn op tafel. Ik vertelde het doel van de les en ook hoe het verloop zou zijn. Dus dat aan het eind van de les de mogelijkheid zou bestond om het konijn op schoot te nemen en te aaien. Na de uitleg over het dwergkonijn, zijn levenswijze, eetgewoonten, voortplanting e.d.


Zelf stond ik aan de grond genageld en dacht dat deze scene nog wel eens zou kunnen opduiken in een horrorfilm: “Rabbit from Hell” genaamd. Ik vermande me en vroeg aan de leerkracht om met de leerlingen het lokaal te verlaten, waarna ik zou proberen om het konijn, dat inmiddels achter in het lokaal zat uit te hijgen, terug in de kooi te krijgen.

De leerkracht loodste de leerlingen naar buiten, ondertussen een theedoek wikkelend om de bloedende wijsvinger van de als een espenblad trillende leerling. Later is de meester nog met hem naar de eerste hulp gegaan om te kijken of de wond gehecht diende te worden en een vaccinatie tegen tetanus.


Nadat het stil was geworden in de klas liet Brammetje zich relatief makkelijk pakken, hij was waarschijnlijk ook uitgeput, zijn batterij leek eindelijk leeg.


’s Avonds bracht ik Brammetje terug naar zijn eigen huis, blij dat hij niet door alle hectiek was gestorven. Mijn vriend Paul hoorde het verhaal aan en vertelde toen dat Brammetje een drankprobleem heeft en waarschijnlijk door onthouding in een soort aanval was geraakt. Wat was namelijk het geval. De moeder van Paul had een glazen karaf met een kraantje op de kast staan waarin zich sherry bevond. Dit was in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw een veel voorkomend verschijnsel. In vele huishoudens stond een dergelijke karaf op de kast, zeker nadat duidelijk was geworden dat een sherrydieet goed helpt om de jaarlijkse bikinilijn te bereiken, ten tweede verdoofde het binnenshuis enigszins de saaiheid van het huwelijksleven. Over het algemeen nam de getrouwde vrouw geen deel aan het maatschappelijk leven, anders dan binnenshuis.


Bram bleek zich het afgelopen jaar ook aan de sherry te hebben verslingerd. Hij kon via een stoel en tafeltje makkelijk op de kast komen en het bleek dat zich aan het kraantje steeds een druppel vormde, omdat het leertje waarschijnlijk lekte. Zo werd Brammetje, omdat hij steeds de druppel van het kraantje likte langzaamaan alcoholist. De abstinentie, eerder dan de drukte, had hem waarschijnlijk tot razernij gebracht. Dat was althans de conclusie van mijn vriend, die naar mijn idee ook veel te veel dronk.


Toen was daar het moment gekomen om het konijn uit zijn kooitje te halen en rond te laten gaan. Er waren kinderen die het konijn niet durfden aan te raken, die zaten in een tweede ring. De anderen keken gretig uit naar het moment dat ze Brammetje konden gaan knuffelen en misschien een stukje wortel voeren.


Ik pakte het konijn op uit de kooi, die ondertussen bezaaid lag met keuteltjes op de krant van gisteren. Ik voelde zijn hartje onstuimig slaan en tegen zijn borstkastje springen alsof het eruit wilde breken. Voorzichtig overhandigde ik het aan de eerste leerling. Die nam het konijn op zijn schoot en begon het dusdanig hard te aaien dat het leek alsof ze een onwillig kruintje wilde neerduwen. Brammetje legde zijn oren in zijn nek en bleef verstijfd zitten. Van de stress liet ze enige keuteltjes vallen. De leerling schrok, pakte hem op om aan de volgende door te geven.


Deze leerling bracht zijn handen naar voren en op dat moment kwam bij Brammetje alle opgekropte angst en agressie er in één keer uit. Met z’n sterke achterpoten zette hij zich af op de dijen van de eerste leerling die hem nog vasthield en zijn kopje schoot naar voren, waarna hij zijn voortanden in de wijsvinger van de reikende hand van tweede leerling boorde. Beide leerlingen slaakten een kreet, degene die het konijn vast had, liet het los en even hing Brammetje in het luchtledige als een vis aan een haak. In dit geval echter een wijsvinger. Door zijn gewicht en een schuddende beweging van de hand, viel Brammetje van de vinger op de grond. Als het opgewonden konijntje van de Duracelbatterij begon hij door de klas te rennen. Waar inmiddels meerdere leerlingen het uitschreeuwden, geschrokken als ze waren van het bloed dat flink uit de wond aan de vinger stroomde en bang als ze waren geworden van het rondspringende konijn.  Enkelen gingen zelfs op hun stoel staan.

Comments