Orion blog‎ > ‎

Een dip... door Jenny de Leth

Geplaatst 14 sep. 2017 01:44 door Jelka Bröcheler
Ik ben dolblij met hoe goed het met Brenda gaat.

Van verlamd poppetje naar dansende ballerina in 7 jaar tijd is natuurlijk geweldig!
Van gewoon onderwijs naar speciaal onderwijs bleek achteraf de beste beslissing ooit en ik heb er geen moment spijt van dat we haar naar de Mytylschool ver ver weg hebben laten gaan.
Sinds kort heb ik een mini PGB'tje zodat ik elke week een lief buurmeisje kan betalen die leuke dingen met Brenda doet zoals tienermeisjes horen te doen; nagels lakken, filmpjes kijken op de tablet maar ook verhalen verzinnen, prinsessen theepartijtjes en soms ook huiswerkbegeleiding.
Mijn werk is prima te combineren met de schooltijden van Brenda en als het al eens nodig is dan vinden ze het helemaal geen probleem dat ze even naar mijn werk gebracht word na school en helpt ze heel lief met de vergaderzalen opruimen en afnemen en krijgt ze als beloning bij de afdeling FAZ een lekker snoepje en van mij een euro en chocolademelk.
De rolstoel staat maar te staan in de gang bij ons thuis en wordt meer gebruikt als schooltassenopslagplaats dan als vervoermiddel. Elke week gaat ze naar paardrijden en ballet en gaat haar motoriek met sprongen vooruit.

Haar gezichtje is op een verlamd mondhoekje na weer helemaal prachtig bijgetrokken en ze is gezegend met, ondanks de mensenharenfobie van haar moeder ( trychofobie), een prachtige bos goudblonde haren.
Die dan wel alleen buitenshuis en op school los mogen dat dan weer wel...;)

Aan haar schoenen zien we dat ze beter loopt want waar je vroeger binnen 5 weken tijd je vinger door de neus van de schoen kon steken van het slepen met haar voeten, zijn haar schoenneuzen na maanden nog prima in orde.
Broeken, als ze die al aan heeft want ze is gek op rokken, konden ook binnen 1 of 2 keer vervangen worden omdat ze zoveel ter aarde stortte maar ook die gaan nu weken- of zelfs maandenlang mee.

Als gezin zijn we hier ijzersterk doorheen gekomen, natuurlijk met ups en veel downs maar we hebben het toch maar mooi gered saampjes en durf ik zelfs te zeggen dat we het nog mooier hebben dan voor dit alles!
Nog steeds heeft ze verzorging nodig maar stukken en stukken minder dan een paar jaar terug.
Allemaal dingen die laten zien hoe goed het met onze kanjer gaat.

En hoe beter het gaat met onze kanjer hoe minder het gaat met mij want ook al dacht ik alles wel verwerkt te hebben dan kom ik daar best wel bedrogen in uit...
En voel ik weer verdriet opborrelen om wat er allemaal gebeurd is....zelfs wat woede en frustratie....kan ik het rationeel allemaal prima een plek geven maar blijft mijn gevoel soms naar boven ploppen en heb ik weer even een dipje van een paar dagen....

Dus heb ik weer hulp gezocht om te kijken of ik dit ook gevoelsmatig een plek kan geven want kom op zeg; ik laat me er niet zomaar onder krijgen want kijk toch eens hierboven allemaal hoe mooi mijn leven wel niet is!

Dus gevoel; volg me dan leer ik je wel hoe ik je een plek kan geven en wie weet komt er dan wel een tijd in de toekomst dat we hier samen om kunnen lachen....want zonder humor is het allemaal al zwaar genoeg dacht ik zo....

Jenny de Leth

Comments