Orion blog‎ > ‎

Een dagje Artis - Jenny de Leth

Geplaatst 19 jul. 2016 06:09 door Jelka Bröcheler
Het begon al goed want terwijl we op het punt staan naar de auto te lopen met de rolstoel merk ik opeens dat de rolstoel twee lekke banden heeft.
Dus Brenda er weer uit, spullen op de grond en de rolstoel weer naar binnen.
Bij het parkeerterrein van Artis zie ik dat er nog maar 1 invalideparkeerplek is en er staan drie auto's voor me en ik dacht; dat zal me toch niet gebeuren....en ik schiet uit de rij en sjees snel naar de andere slagboom waar niemand staan en kan gelukkig parkeren op de laatste parkeerplek.
Maar nu...geen rolstoel ....

Dus arm om mijn heup slaan en in gelijke pas naar de ingang toe lopen, struikelen en strompelen want natuurlijk houdt ze voor geen meter gelijke pas met me want ze is veel te opgewonden om haar lieve nichtje weer te zien.

De rolstoelen staan achter de controle en met een arm om me heen geslagen kan ik niet echt makkelijk bij mijn portemonnee in mijn binnenzak dus "Brenda laat me even los nu".


Doet ze braaf alleen verliest ze haar evenwicht en grijpt de reclamestang vast die tussen de controleurs instaan.
Die wiebelt gevaarlijk mee en die man zegt dat ze hem los moet laten terwijl ik zeg dat dat niet gaat omdat ze niet goed kan lopen en ik een rolstoel nodig heb.

Weer zegt hij dat ze hem los moet laten en ik denk; je ziet toch wel dat ze gehandicapt is, maar nee dus...
Da's ook wel weer  fijn want na zes jaar ongewenst gestaar en kritiek van buitenstaanders heb ik het er wel zo'n beetje mee gehad.
Zie je wel dat komt dus omdat ze zonder rolstoel is dan zie je gewoon niks meer van haar handicap.
Zie je wel dat ze helemaal niet meer zo erg gehandicapt is...


Maar dan...de speeltuin...
De hemel voor kinderen dus ook voor Brenda en stuiterend van opwinding staat ze samen met Jessa bij de ingang op Jolanda te wachten die met haar van de allerhoogste glijbaan zal gaan.

Haar benen huppelen alle kanten op en haar stem gaat vier octaven hoger van opwinding zo blij is ze .
Een meisje staat haar vanaf de brug aan te staren en opeens voelt ze mijn blik die hetzelfde bij haar doet en even staren we elkaar aan en ik bedwing me om niet te zeggen; kan je het zien? Moet ze een dansje voor je doen?
Waarom kijkt ze nou zo...Brenda zit niet eens in haar rolstoel dus er is toch bijna niets meer van te zien?
Want ja...ik weet hoe ze was en er uitzag na haar operatie en geloof me; dat was duizend maal erger dan nu...
Ik ga aan een tafel aan de kant zitten en vanaf mijn plek zit ik het zo allemaal te bekijken en al zit ze niet in een rolstoel; ze wordt aan alle kanten bekeken door de aanwezige kinderen...


Eerst dacht ik nog; hoe kan dat nou toch?
Maar diep in mijn hart weet ik het...
Maar ik wil het niet zien...niet voelen...niet huilen...
Toch dwing ik mezelf om te kijken, waarom weet ik eigenlijk niet...door de pijn heen gaan....hopen dat het dan steeds wat minder word.....totdat ik het misschien ooit zal accepteren....
De tranen springen in mijn ogen als ik zie wat anderen zien...
Ongecontroleerde bewegingen van haar armen en benen...
Haar gezichtje waarop je echt wel ziet dat er wat gebeurd is met haar hersenen, hoe mooi het ook allemaal weer bijgetrokken is ...
Haar scheve mond waar in haar opwinding hele watervallen van kwijl uit druipen....
Haar ogen waarvan er eentje groter is dan de andere...
Het zwaar hangen aan Jolanda haar arm die uit alle macht ervoor zorgt dat ze niet omver kukelt...
Haar luide stem en geschreeuw omdat ze zo blij is...

En ik begin zachtjes te huilen... huilen om de grote boze buitenwereld die zo keihard is en mijn dochter op haar uiterlijk veroordeeld...
Haar vaak geen tweede kans geeft omdat ze al stom is bevonden...

Maar als ik zie dat ze mijn kant weer op komen dan zit er weer snel een grote glimlach op mijn gezicht en gaan we lekker patatjes eten want ondanks alle pijn en verdriet gaat het leven gewoon weer door....

En ik weiger mijn kanjer te zien zoals anderen haar willen zien...want wat ze niet willen zien is dat Brenda een heel bijzonder kind is.

En omdat ze dat niet willen zien is dat voor hun een groot gemis want Brenda maakt ieders leventje een heel stuk vrolijker!


Juist omdat ze zo bijzonder is!

Comments