Orion blog‎ > ‎

De eerste kleindochter - Jenny de Leth

Geplaatst 29 apr. 2016 12:21 door Jelka Bröcheler

Ik ben de jongste van vijf kinderen en door omstandigheden kwam het er niet van om moeder te worden waardoor het aantal kleinkinderen voor mijn vader heel lang bleef steken op vijf kleinzoons.

Hoera een dochter
Maar toen kwam ik dan toch eindelijk de liefde van mijn leven tegen en werd ik op mijn 35e opeens moeder van een prachtige dochter! Eindelijk een nichtje werd er gejubeld!
Stapelgek was mijn vader op Brenda en de liefde was ook wederzijds en ze hebben een band gekregen die zelfs door de dood niet gescheiden wordt.
Samen naar de Turkse supermarkt op het plein… theebiscuitjes oppeuzelen die opa altijd mee bracht…ruzie om het laatste beetje koffie in het kopje van opa dat Brenda altijd wilde…de mooie westernlaarsjes die hij meebracht en waar ze zo heerlijk op kon lopen…samen in het speeltuintje voor zijn huis…de bijzondere cadeautjes die hij altijd meenam en waar ze zo’n plezier van had… de prachtige tatoeage op zijn arm met de naam van Brenda als ultieme blijk van zijn liefde…

Perfect speelmaatje
Toen opeens kreeg opa een herseninfarct waar hij niet zo goed uit kwam en opa moest naar een ander huis verhuizen en was opeens een perfect speelmaatje geworden voor onze kleine kleuter. Waar wij als kinderen verdriet hadden paste Brenda zich perfect aan want zo zei ze; al is opa veranderd in een klein kindje het is toch nog steeds mijn lieve opa?

De één vooruit, de ander achteruit
Maar nog geen drie maanden later kwam ook ons grote verdriet op ons pad en werd er een grote hersentumor in onze kleine kleuter gevonden en bij het verwijderen daarvan werd ze verlamd. Uiteindelijk is ze een jaar van huis geweest om te revalideren en al die tijd is ze niet bij opa geweest.
Een jaar na zijn herseninfarct is opa verhuisd naar Breidablick waar hij de mooiste tijd van zijn leven heeft gehad maar waar hij ook zachtjes aan steeds verder achteruit ging.
Brenda ging in die tijd beetje bij beetje meer vooruit maar nog durfde we haar niet mee te nemen omdat we bang waren dat de schok voor opa te groot zou zijn als hij zijn kleine oogappel zo gehandicapt zou zien…

Onbreekbare band
Toen was daar opeens de dag dat Brenda weer wat meer rechtop in de rolstoel kon zitten en opa er geen erg meer in zou hebben dat Brenda gehandicapt was en we brachten ze weer bij elkaar. Natuurlijk was het eerst wat onwennig maar na een kwartiertje waren ze weer samen aan het wandelen en spelen en werd hun onbreekbare band weer zichtbaar.

Klein kindje
Maar hoe dieper opa ging in zijn eigen wereld hoe stiller Brenda werd als we weer naar huis gingen. Op een dag vroeg ik of ze ergens mee zat.
Ze antwoordde dat ze bang was om ook in een klein kindje te veranderen net als opa want had zij ook niet wat aan haar hersentjes en ze was ook zo bang dat opa zou vergeten wie ze was… Ik legde haar uit dat zij wat anders aan haar hersens had gehad dan opa en dat ze echt niet zou gaan veranderen in een klein kindje en dat ze nooit bang hoefde te zijn dat opa haar zou vergeten want de band die ze hadden ging zelfs verder dan de dood verzekerde ik haar.

Hoi opa!
Over dat laatste hield ik mijn vingers gekruist want opa vergat steeds meer en meer… Een paar weken voor zijn overlijden kon opa alleen nog maar praten met zijn ogen en vertelden we aan Brenda dat als ze bij opa in de kamer kwam dat ze dan even moest zeggen 'Hoi opa' zodat hij wist dat ze er was.
Dat deed ze braaf en waar hij bij niemand meer reageerde met praten of bewegen; als hij de rollator van Brenda door de gang aan hoorde komen draaide hij zijn hoofd naar de gang en als ze binnen kwam en zei; hoi opa! Dan perste hij met alle kracht die hij nog in zich had het woordje hoi eruit!
Ook deed hij nog met zijn hand het boksgebaar tegen haar vuist als ze naast zijn bed zat en op een dag maakten we met opa een afspraak; als hij in de hemel was en Brenda voelde gekriebel bovenop haar hand dan was dat opa die haar plaagde en zo liet weten dat hij bij haar was want al zou hij in de hemel zijn; hij zou altijd bij haar blijven…

Dag opa...
Een paar weken later werd zijn kist gedragen door een paar van zijn kinderen en kleinkinderen en Brenda was diep verbolgen omdat zij de kist niet mocht dragen want zij was toch ook zijn kleine kindje zei ze en er werd een paars lint gekocht en vastgeknoopt achter aan zijn kist en met een ernstig gezicht werd ze geduwd in haar rolstoel terwijl ze het lint vasthield en haar geliefde opa begeleidde tot op het allerlaatste moment.
Het lint wilde ze boven aan haar hemelbed gehangen hebben met allemaal plastic koffiekopjes eraan want opa hield zo van koffie en zo was hij nog altijd bij haar.

Het plekje van opa
Een paar weken na zijn overlijden had Brenda een zwart puntje bovenop haar hand en ik kreeg het er met geen mogelijkheid uit. Omdat we niet wisten of het metaal was en er een MRI scan in de planning stond, moest het verwijderd worden bij de dokter en het gaatje in haar huid werd groter en groter en daar kwam de boosdoener eruit; een puntje van een vulpotlood…
Met twee hechtingen werd haar huid dichtgemaakt en na een paar dagen begon het te helen en te jeuken en zei ik verrast: 'Krijg nou wat moppie…opa heeft zich aan zijn afspraak gehouden!' En nog steeds zit er bovenop haar hand een litteken en noemen we dat het plekje van opa…

Witte veertjes
Op belangrijke momenten vinden we altijd witte veertjes op ons pad en weten we zeker dat die van opa zijn want als er een veertje op je weg ligt dan is er een engeltje langsgekomen geloven wij. Opa wist tot op het laatst wie ze was en is haar nooit vergeten…en al zien we hem niet ; we voelen hem om ons heen en hij zal altijd bij haar zijn want de band die ze hadden zal voortduren tot in de eeuwigheid!

Jenny de Leth

Comments