Orion blog‎ > ‎

Brandnetels en zure bommen - Jenny de Leth

Geplaatst 31 mei 2017 00:28 door Jelka Bröcheler   [ 7 jun. 2017 02:43 bijgewerkt ]
Als regelrechte zomerhater kan ik er met mijn kop niet bij dat ik een kleine zonaanbidster op de wereld heb gezet.
Wil ik in de zomer zo min mogelijk mijn huis uit komen, Brenda kan je niet gelukkiger maken dan dat je zegt dat ze lekker buiten mag spelen.
Goed ingesmeerd en met een coole pet op haar hoofd loopt ze dan naar buiten en haalt haar vriendinnetjes op die vlakbij wonen.
Jaaaa.....lees die laatste zin nog maar eens rustig over en wat valt dan op?
Ze loopt naar buiten!
Geen rolstoel, geen rollator maar gewoon lopen!

Natuurlijk niet zoals wij en er zal ook best een valpartij tussen zitten maar dit is wat wij altijd hebben gezegd ; Brenda zal op haar manier weer gaan lopen!
Nou dus daar ging mevrouw gisterenavond nog even na het eten en met de belofte dat ze kwart over 7 weer thuis zou zijn zwaaide ik haar uit.
Om een kwartier later gillend en huilend van de pijn weer aan de deur te staan...
Ze had heel lief voor een ander meisje de bal uit de bosjes willen pakken , verloor haar evenwicht en viel pardoes in de struiken vol met brandnetels....
En als echte zomerliefhebster had ze een korte broek aan....
Haar hele benen zaten vol met gezwollen witte plekken en huilend en gillend stond ze even later in de badkamer waar ik haar benen met een washandje met koud water wat schoon gedept heb en stonden Alex en ik even later haar benen helemaal in te smeren met tandpasta om de ergste pijn te verzachten.
Snel op bed liggen want ze was helemaal beroerd van de pijn en snikkend vroeg ze of ze tante Jolanda mocht bellen want die wist haar altijd zo rustig te praten....
Na een telefonisch consult met Jolanda kregen we nog de snelle tip over augurkensap en werd ome André gebeld want die moest toch ook wel even deelgenoot worden in dit afschuwelijke leed.
En toen ook nog moeder Ank opbelde was al het leed geleden en was het huilen gelukkig gestopt.
Alex was ondertussen haar benen aan het insmeren met schijfjes augurk en dat haalde de resterende pijn uit haar benen en rustig ging ze slapen; geurend als een zure bom....

Vanmorgen maakte ik haar wakker met de woorden; goedemorgen zuur bommetje hoe is het met je benen?
Dat ging goed totdat er een broek overheen moest...
Want doordat ze nu helemaal vol zat met rode bulten ipv witte kon ik haar niet insmeren met zonnebrandcreme en kon ze dus ook geen korte broek aan naar school.

Huilend zei ze dat het zo'n pijn deed op haar huid en toen we later naar de badkamer liepen zei ze dat ze zich zo beroerd voelde...
Omdat ik vandaag toch vrij ben hou ik haar een dagje thuis op de bank en gaan we zo eerst even langs de huisartsenpost om even een blik te laten werpen over haar benen.
Weer los kunnen lopen is goed voor haar zelfvertrouwen en maakt haar gelukkig maar ik denk niet dat ze dat nog een keer zal gaan combineren met een duik in de brandnetels,  want zo vertelde ze me: 'Ik heb mijn lesje wel geleerd mama; de volgende keer pakken ze de bal maar lekker zelf!'

Jenny
Comments