Orion blog

Op deze pagina staan de blog berichten van onze collega's.

Wie zijn de Orion Bloggers? Klik hier ze te leren kennen.

Julia heeft ook een eigen website met haar blog. Klik hier!


  • Fietstocht team speciaal voor - filosofische overpeinzingen door Cees Blij Filosofische bespiegelingen van een fietserAcht leerlingen van de vier scholen, Noord, West, Zuid en Zuidoost, van het Orion College voor voortgezet speciaal onderwijs hebben vier dagen lang gefietst om ...
    Geplaatst 10 jul. 2017 06:41 door Jelka Bröcheler
  • Fietstocht team speciaal voor - dag 4 door Cees Blij Terug op het honkNa de koninginnenrit van woensdag moesten we vandaag even gas terugnemen. Waar ze in een grote wielerronde dan een rustdag inlassen was voor ons een later ...
    Geplaatst 10 jul. 2017 06:26 door Jelka Bröcheler
  • Fietstocht team speciaal voor - dag 3 door Cees Blij De koninginnenritWie verre reizen maakt kan veel verhalen. Dat geldt zeker voor vandaag. We hebben ruim 120 km gefietst van Schagen naar Almere. Een ware Odyssee was ons deel ...
    Geplaatst 10 jul. 2017 06:24 door Jelka Bröcheler
  • De balletvoorstelling - door Jenny de Leth En dan is daar dan toch de langverwachte dag ; de grote dag van Brenda haar balletvoorstelling!En niet zomaar een voorstelling...een voorstelling waarin Brenda toch zomaar eens de hoofdrol ...
    Geplaatst 10 jul. 2017 00:51 door Jelka Bröcheler
  • Fietstocht Team Speciaal Voor - dag 2 door Cees Blij Eerst even over de eerste avond. We hebben na het eten een film gekeken. De inhoud was niet helemaal overeenkomstig het huidige jaargetijde, maar spannend was ie wel. Het vertelde ...
    Geplaatst 14 jun. 2017 02:39 door Jelka Bröcheler
  • Fietstocht Team Speciaal Voor - dag 1 door Cees Blij Iets later dan in de planning stond vertrokken we vanochtend om half 11 vanaf de Orion locatie Zuidoost. Uitgezwaaid door ouders en collega’s en voor het oog van de ...
    Geplaatst 14 jun. 2017 02:35 door Jelka Bröcheler
  • Op zoek naar een beter schoolklimaat - Cees Blij Het schooljaar loopt op z'n eind, al hebben we nog een zeven weken te gaan. Na de voorjaarsvakantie is het één lange droomvlucht naar de zomervakantie. Weer komt er ...
    Geplaatst 7 jun. 2017 04:14 door Jelka Bröcheler
  • Een (typische?) dinsdagochtend - Julia Bakkes Het is dinsdagochtend, half 9, en de klas is al onrustig voordat ik zelf goed en wel met mijn kop koffie in de groep aanwezig ben. De kinderen moeten werk ...
    Geplaatst 7 jun. 2017 02:31 door Jelka Bröcheler
  • Brandnetels en zure bommen - Jenny de Leth Als regelrechte zomerhater kan ik er met mijn kop niet bij dat ik een kleine zonaanbidster op de wereld heb gezet.Wil ik in de zomer zo min mogelijk mijn ...
    Geplaatst 7 jun. 2017 02:43 door Jelka Bröcheler
  • Reis met liefde - Jenny de Leth Je ziet als buschauffeur dat er een meisje bij de bushalte zit op haar rollator en bij de ingang van de gehandicaptenplaats in stapt met een rollator; het gaat een ...
    Geplaatst 10 mei 2017 02:35 door Jelka Bröcheler
  • Zomaar - Jenny de Leth Zomaar...Omdat wij Brenda elke dag zien vallen ons dingen van vooruitgang minder snel op dan de buitenwereld.En dan kan het opeens zomaar gebeuren dat me opvalt hoe lang ...
    Geplaatst 28 mrt. 2017 06:09 door Jelka Bröcheler
  • Pijn - Jenny de Leth Een leuke verrassing voor Brenda vanmiddag; we gingen onverwachts naar de film.Om daar te komen moesten we door een druk bezochte binnenstad heen.Zal het ooit wennen....de starende ...
    Geplaatst 28 mrt. 2017 05:59 door Jelka Bröcheler
  • Passend onderwijs dl.4 Iedereen speciaal - Cees Blij Leerlingen met LVB in de reguliere school (afl. IV), een optie op een utopie Iedereen speciaal Het idee van Passend Onderwijs kan ik onderschrijven waar het gaat om het integreren ...
    Geplaatst 19 jul. 2016 07:01 door Jelka Bröcheler
  • Passend onderwijs dl.3 Ja, en... ipv ja, maar... - Cees Blij Leerlingen met LVB in de reguliere school (afl. III), een optie of utopie  ‘Ja, en …’ in plaats van ‘ja, maar…’ Als mensen met elkaar in gesprek gaan, zal geen weldenkend ...
    Geplaatst 19 jul. 2016 06:57 door Jelka Bröcheler
  • Als je maar echt wil... - Jenny de Leth Toen Brenda uit haar hersentumor operatie kwam was ze verlamd. Een verhaal dat veel mensen natuurlijk kennen door mijn blogs.In die blogs beschreef ik haar strijd om haar nieuwe ...
    Geplaatst 19 jul. 2016 06:49 door Jelka Bröcheler
Berichten 1 - 15 van 38 worden weergegeven. Meer bekijken »



Fietstocht team speciaal voor - filosofische overpeinzingen door Cees Blij

Geplaatst 10 jul. 2017 06:41 door Jelka Bröcheler

Filosofische bespiegelingen van een fietser

Acht leerlingen van de vier scholen, Noord, West, Zuid en Zuidoost, van het Orion College voor voortgezet speciaal onderwijs hebben vier dagen lang gefietst om geld op te halen voor een goed doel. Dit goede doel is de stichting KiKa, kinderen kankervrij. Er is voor dit doel gekozen omdat het leeftijdgenoten van onze leerlingen betreft die door de zware ziekte kanker worden getroffen. Met het geld dat wordt opgehaald kan onderzoek worden gedaan om deze ziekte voorkomen, te bestrijden en te genezen.

Een tweede reden voor dit project is om onze leerlingen persoonlijk te laten groeien. Dan bedoelen we niet in conditioneel opzicht, maar als persoonlijkheid. Met deelname aan dit project leren we de leerlingen dat het je een goed gevoel kan opleveren als je iets voor een ander doet en dus op termijn een gelukkiger leven. Om dat te illustreren laten we hier een passage volgen uit het boek Geluk oftewel The World Book of Happiness:

Een gelukkig leven kan op verschillende manieren worden bereikt. Die manieren kunnen we opdelen in drie grote domeinen:

Het eerste is proberen een ‘plezierig’ leven te leiden, waarbij mensen positieve emoties nastreven door dingen en ervaringen te bemachtigen. Bijvoorbeeld lekker eten, verliefdheid, auto’s, huizen, jachten, reizen, muziek, dans en ontspanning. Maar het plezier dat je aan dergelijke zaken ontleent is niet blijvend. Je moet dan ofwel de dosis verhogen, ofwel een ander plezier zoeken. In de puberteit zijn jongeren veel met deze basisbehoeften bezig.

De tweede manier om een gelukkig leven te leiden is dankzij engagement, waarbij je als mens volledig wordt opgeslorpt door interessant werk of een zelfde soort activiteit. Meestal betekent dit dat je je leven wijdt aan kunst, handel, romantische liefde, hobby’s, gezin, zaak, enzovoort. Als je oprecht van die activiteiten ‘houdt’, kun je ze lang volhouden. Een dergelijk leven schenkt dus een groter psychologisch welbevinden dan het ‘plezierige leven’. Heel vaak ben je daardoor echter te zeer op jezelf geconcentreerd en besteed je onvoldoende aandacht aan dingen buiten jouw interessesfeer, met inbegrip van de meeste mensen die je omringen.


de filosoof op zijn denksteen

De derde grote optie is een ‘betekenisvol leven’ of ‘ethisch leven’ waarin je je wijdt aan ‘waarden die verband houden met het verbeteren van andermans leven’.
Ook hier geldt dat je echte ‘liefde’ moet voelen voor diegenen voor wie je zorgt om uit je zorg geluk te kunnen puren. Doe je het alleen omdat het je ‘plicht’ is, dan levert dat jou niets op.
Vanuit psychologisch standpunt is ons advies (paradoxaal) dat je het best van mensen kunt houden, niet alleen omdat zij dit nodig hebben, maar ook en vooral omdat jij dat nodig hebt om gelukkig te zijn. (José L. Zaccagnini)
Wat wij hiermee willen benadrukken is dat juist binnen het speciaal onderwijs, waar de leerlingen vaak ook bepaalde belemmeringen hebben te overwinnen, er binnen het curriculum veel tijd en aandacht moet worden besteed aan juist de ontwikkeling van de persoonlijkheid en het persoonlijk geluk. Het accepteren en omgaan met een beperking, leren dat je een waardevol persoon bent, leren dat je ook wat voor een ander kunt betekenen. Ook op dit moment is er nog te weinig aandacht voor de diversiteit in aanpak die dit van het onderwijs vergt. Van een activiteit zoals deze, vier dagen fietsen voor een goed doel, leren onze leerlingen oneindig veel meer dan een maand opgehokt in een klas zitten. Denk maar eens in wat een straf dit vaak is voor een kind met ADHD . Orion probeert met dergelijke acties out of the box te denken.

De focus van het onderwijs heeft veel te lang op de beperking gelegen en daar werd iedere keer op gewezen en naar verwezen. Het is alsof er steeds opnieuw zout in een wond gestrooid moest worden, wat doet dat met de psyche van een mens. We hebben te maken met facts of live en daar moeten we met elkaar op de juiste positieve manier mee omgaan. Doordat onze leerlingen vaak tegen onbegrip en problemen zijn opgelopen kost het hen ook meer tijd om verder te kijken dan het eigen belang en er voor een ander te kunnen zijn, terwijl weer anderen de neiging hebben om zichzelf helemaal weg te cijferen en geen eigen persoonlijkheid ontwikkelen.

Ook onze leerlingen mogen en kunnen gelukkig worden en kunnen een betekenisvol leven leiden en soms hebben ze daar een steuntje in de rug bij nodig. Dat steuntje mogen ze accepteren en na deze week nogmaals is bewezen kunnen zij “van het speciaal” onderwijs ook een steun zijn voor anderen.

Cees Blij

Fietstocht team speciaal voor - dag 4 door Cees Blij

Geplaatst 10 jul. 2017 06:26 door Jelka Bröcheler

Terug op het honk

Na de koninginnenrit van woensdag moesten we vandaag even gas terugnemen. Waar ze in een grote wielerronde dan een rustdag inlassen was voor ons een later begin van de etappe voldoende. Misschien klinkt het wat arrogant om onze tocht te vergelijken met een Tour of de Giro, maar als we de voorbereiding, inspanningen, leeftijd en afstanden naast elkaar leggen dan springt de equipe van Orion er heel positief uit. Waarbij wij niet het gebruik van doping bedoelen. Zo bestond de voorbereiding van Santoshi uit een keer spinnen en een keer een tochtje met het team richting Weesp en terug. Zo reden wij bij temperaturen van 28 graden en een tegenwind van windkracht 6. Zo is onze jongste deelnemer Boaz pas 13 jaar. Tenslotte reden we afstanden van 60 tot 130 km op een dag. Als we dat afzetten tegenover de jarenlange ontwikkeling van profwielrenners richting een grote ronde dan zijn onze leerlingen de ware kampioenen. In Luca schuilt een Tom Dumoulin en in Morinyo een Stefan Kruiswijk. Dit even ter illustratie van de grootte van de prestatie die er de afgelopen dagen geleverd is.
Terug naar vanochtend. We sliepen dus uit tot een uur of half 9 en genoten vervolgens van een voedzaam ontbijt, waarbij eieren met bacon door Jasmijn werden uitgeserveerd. Hadden we trouwens al vermeld dat het duo Jasmijn en Sietse, ondersteund door Jaap, de vader van meester Frank, zorgden voor een heel goede verzorging en ravitaillering onderweg.
We namen het er echt van deze laatste ochtend, hierdoor trad wel het aloude Friese spreekwoord in werking, ’s ochtend laat, de hele dag laat. Pas om 11 uur bestegen we onze fietsen, waarbij de zadels voor sommigen van ons steeds moeilijker te verdragen werden. We reden eerst nog even langs stichting Aap, waar we de mantelbavianen in hun buitenverblijf konden zien. Dat nam ook weer tijd natuurlijk. Aangezien we hadden afgesproken deze laatste dag ‘en groupe’ te fietsen, betekende dat voor team 1 dat zij hun snelheid dienden aan te passen aan de wat langzamere fietsers. Uit eigen ervaring weet ik dat dat nog best lastig is. Zoals ik gisteren al schreef was deze route met grote bruggen, over het Gooimeer en later het Amsterdam-Rijnkanaal, als obstakels van de eerste categorie, ook niet zo aantrekkelijk voor het oog. Bij Muiderberg en Muiden, met het Muiderslot, werd de omgeving weer lieflijker. Om kwart voor 1 bereikten we de Maxis. Daar zou voor de laatste maal gefourageerd worden. Daar ontstond een misverstand over de wijze waarop we dat zouden doen. Uiteindelijk kozen de leerlingen en meester George voor de Burgerking, waar ze zich tegoed deden aan een Whoppermenu.


Al tijdens deze lunch sloop de weemoed bij de deelnemers in het hart. Iedereen werd wat stiller en men begon al in de verleden tijd te spreken: “Wat hebben we het leuk gehad.” “We hebben vier goeie dagen gehad samen.” En Roche, Morinyo en Shauquille vroegen aan meester Hans en George of ze ze nog wel zouden zien na afloop van deze tocht. En Santoshi vroeg dat weer aan meester Frank en juffrouw Laurien. Kortom het afscheid nemen was al begonnen.
Vervolgens moesten we snel weer in de benen om rond 2 uur bij het Orioncollege in Zuidoost te zijn om ons te laten verwelkomen door de leerlingen, het team, ouders van de fietsers en deelnemers van het stafbureau.
Om vijf over 2 reed het complete peloton, minus natuurlijk onze ongelukkige uitvaller Joshua, het atrium van het CEC-gebouw op. Alwaar de toeschouwers zich in een haag met ballonnen hadden opgesteld. Als door een luid bulderende tunnel werden de fietsers naar binnen gezogen en vielen onze leerlingen in de armen van hun ouders en andere familieleden en bekenden die waren meegekomen.
Na dit grandioze welkom vroeg Michel Trapenberg om stilte en mocht Santoshi de cheque van de sponsorgelden overhandigen aan twee medewerkers van Stichting KiKa. De oudste van de twee vertelde dat hij heel blij was met dit bedrag van € 1775 (waar nog wel wat bij gaat komen) en dat er hard gewerkt wordt in een heel nieuw en groot medisch centrum aan onderzoek om kinderkanker de wereld uit te helpen. Nu lukt het al om bij 75% van de kinderen die kanker krijgen het te genezen, maar het uiteindelijke doel is om dat bij 100% van de zieke kinderen te laten gebeuren.

Na deze mededeling gingen alle deelnemers aan deze fietstocht en de verzorgers met een heel trots gevoel naar hun eigen huis en hun eigen bed, want daar zullen ze vanavond bijtijds naar toe gaan, om de vermoeienissen er uit te slapen.

Hartelijk bedankt namens Orion voor deze PR en natuurlijk namens alle kinderen die getroffen zijn, en mogelijk nog worden door kinderkanker.

Santoshi, Luca, Morinyo, Roche, Shauquille, Boaz, Luke en Joshua, jullie zijn toppers op de fiets, maar ook in je willen inspannen voor een ander. Het spreekwoord zegt: Wie goed doet, goed ontmoet. Dat gaan jullie merken.

En tenslotte meester Frank en juffrouw Laurien, jullie als initiatiefnemers en organisatoren van dit evenement, fietshelm af.

Morgen volgt nog een filosofische bespiegeling van dit gebeuren en het zou leuk zijn als de leerlingen hun eigen ervaringen ook op papier zetten.

Cees Blij

Fietstocht team speciaal voor - dag 3 door Cees Blij

Geplaatst 10 jul. 2017 06:23 door Jelka Bröcheler   [ 10 jul. 2017 06:24 bijgewerkt ]

De koninginnenrit

Wie verre reizen maakt kan veel verhalen. Dat geldt zeker voor vandaag. We hebben ruim 120 km gefietst van Schagen naar Almere. Een ware Odyssee was ons deel. Maar wat betreft het vele verhalen moeten we ons voor dit moment toch even beperken. De vermoeidheid heeft zo toegeslagen dat we op dit moment, elf uur in de avond, maar weinig praatjes hebben.
Om kwart over 8 vertrok team 1 bij de scouting van Schagen richting Heerhugowaard en dan door naar Obdam voor een eerste stop met drinken en een banaan. Een half uurtje later gaat team 2 dezelfde kant op.
We troffen het heel erg met het weer, zodanig dat we het ontbijt al in de buitenlucht hadden konden eten. De lucht was deze ochtend vrijwel geheel blauw.
Wat valt er te verhalen als je verslag moet doen van 9 uur fietsen, fietsen en nog eens fietsen zonder in herhaling te vallen. Dat is niet eenvoudig als je niet over echt grote literaire kwaliteiten beschikt. Daarnaast fietsten we door een heel vredelievend landschap dat ook niet direct de pennen losmaakt. Dergelijk landschap doet het beter op de gevoelige plaat.
Waar ik als blogger in de koers echter niet over uitgeschreven raak, is de geweldige inzet van alle leerlingen, hun uithoudingsvermogen en frustratietolerantie. Om van dat laatste een voorbeeld te geven.
Als je zo’n enorme afstand moet afleggen, dan moet er ook vaker gestopt worden, maar de afstand tussen de stops worden toch groter, want we willen voor donker binnen zijn. Op vragen van de leerlingen wanneer we zouden gaan lunchen klonk steeds weer de inmiddels gevleugelde uitdrukking van meester Frank: “Over een half uurtje, zijn we er.”
In de praktijk bleek echter dat dat half uurtje vaak een uur werd en 5 km er vaak 10 km bleken te zijn. Ondanks deze misrekening van meester Frank bleef Boaz zijn vertrouwen behouden in Franks planningscapaciteiten. Dus stelde hij keer op keer diezelfde vraag. Slechts toen we echt op “echt” een half uur van het Kindervakantieland waren, begaf zijn vertrouwen het.
“Ja, dat zegt u nu de hele tijd, deze keer zal het ook wel weer een uur duren.”

 

Schitterend om als leerkracht zoiets te horen uit de mond van een leerling die normaal het geduld van stier heeft waar een rode lap voor wordt gehouden. Dat is ook één van de redenen om deze activiteit te organiseren. Op het gebied van sociale vaardigheden en persoonlijkheidsontwikkeling zetten de leerlingen in deze vier dagen stappen waar ze in de schoolbanken een half jaar voor nodig hebben. We, leerkrachten en leerlingen, zijn deze dagen op elkaar aangewezen en het proces van toenemend vertrouwen in elkaar smeed een band. Hierdoor is het ook vrijwel niet noodzakelijk om corrigerend op te treden, de leerlingen voelen zich namelijk steeds meer zelf verantwoordelijk voor de goede gang van zaken.

Het laatste stuk, vanaf de Schellingwouderbrug, werd de tocht echt zwaar.

We zaten er allemaal een beetje doorheen en toch moesten we nog zo’n kleine 30 km. Dit is een goed geheim gehouden verhaal, want inwoners van Almere vertellen altijd stoere verhalen dat ze binnen een kwartiertje thuis zijn vanuit Amsterdam, maar de werkelijkheid is wel anders, evenals het aantal kilometers. Behalve dat de afstand langer was dan begroot, werd de weg ook veel minder aantrekkelijk. We reden in een volledig geasfalteerde wereld, waar in opdracht van Rijkswaterstaat weer nieuwe banen en wegen in het landschap werden getrokken. Langs de Maxis ging het richting Muiden en Muiderberg en vervolgens over de brug naar Flevoland. Nog een half uurtje, klonk het al weer uit de mond van meester Frank. Net als Jesse Klaver was hij echter steeds meer van zijn geloofwaardigheid verloren. Eenmaal over de brug kwamen we in de bebouwde kom van Almere-haven, deze gemeente is ontwikkeld door architecten die bij de planning al rekening hielden met het feit dat Nederland als gevolg van de opwarming van aarde over enkele jaren onder de zeespiegel zal verdwijnen. Niemand hoeft de illusie te hebben dat de resten later als een nieuw Atlantis zullen worden opgedoken.


De laatste meters gingen via kruip- en sluip-door-wegen en plotseling stonden we voor een schitterend huis, Kindervakantieland.Zo zag het ook echt uit. Er is een schone en grote kantine, fijne douches en vele kamers, alle zespersoons verdeeld over drie stapelbedden. Eigenlijk kunnen we allemaal op een eigen kamer liggen. Doordat we zo laat waren, moesten we snel douchen en onszelf opknappen voor het avondeten. Het avondeten kregen we aangeboden van het restaurant de Biertuin, waar Jasmijn werkzaam is. Na zo’n lange dag waren we allemaal uitgehongerd en lieten ons het eten, een piepkuiken met patat. sla en twee consumpties, goed smaken. Sommige leerlingen hadden echter wat moeite met het kluiven van de kip, dat waren ze niet gewend.
Na de maaltijd reden we nog naar het centrale plein voor een ijsje. Vervolgens was het weer op de fiets en in vliegende vaart terug naar het huis. Daar aangekomen vochten de leerlingen nog eventjes tegen de slaap, maar om 11 uur lag iedereen in Morpheus armen. Menigeen zal vannacht van zichzelf wakker schrikken door de door het autonome zenuwstelsel ingegeven fietsbewegingen die hij of zij met de benen ligt te maken.

Santoshi die als enig meisje mee is, verbaast eenieder met haar enorme uithoudingsvermogen. Dat willen we hier toch even vermeld hebben. Maar eigenlijk geldt dit natuurlijk voor alle deelnemers.

Al met al was deze koninginnenrit de rit die de jongens van de mannen scheidde, maar ook de meisjes van de vrouwen. En zoals we al eerder memoreerden bleek dat de leerlingen vandaag man c.q. vrouw zijn geworden. Een topprestatie natuurlijk en het ziet er volgens de berichten naar uit dat we over de grens van de € 2000 aan sponsorgelden gaan komen. Mocht het € 3000 worden dan heeft juffrouw Laurien tevens de verplichting op zich genomen om met roken te stoppen.

Je hoort tegenwoordig vaak zeggen dat de jeugd van tegenwoordig weinig empathie kent met anderen en dat ze erg materialistisch zijn, maar wij kunnen zeggen dat we ons niet in dat beeld herkennen, mits er een beroep wordt gedaan op die empatische gevoelens. En dat is wat hier gebeurt, niet geforceerd, maar gewoon door met elkaar samen te werken in het streven naar een goed doel.
Wij zijn trots op al onze leerlingen, dus ook op Joshua, die er door zijn gebroken arm niet bij kan zijn. Hij is inmiddels geopereerd om de arm te zetten, met behulp van metalen pinnen.

Cees Blij

De balletvoorstelling - door Jenny de Leth

Geplaatst 10 jul. 2017 00:50 door Jelka Bröcheler   [ 10 jul. 2017 00:51 bijgewerkt ]


En dan is daar dan toch de langverwachte dag ; de grote dag van Brenda haar balletvoorstelling!
En niet zomaar een voorstelling...een voorstelling waarin Brenda toch zomaar eens de hoofdrol had!
Een koninklijke voorstelling waar ze de rol van Doornroosje had en de hele voorstelling om haar draaide.
Nou dat gaf toch best wel wat druk zou je zo zeggen dus vroeg ik van de week maar eens hoe het zit met oefenen; werd het niet eens tijd om wat te gaan doen?

Welnee, wuifde Brenda die opmerking nonchalant terzijde want ze kende het al helemaal uit haar hoofd en het was super makkelijk, echt waar geen zorgen mama.
Totdat....ze hoorde dat haar nieuwe balletjuf ook bij de voorstelling zou zijn en dat veranderde de zaak voor haar want ze moest nu toch wel goed beslagen ten ijs komen want de nieuwe juf mag natuurlijk geen spijt krijgen van haar beslissing om Brenda volgend jaar les te gaan geven...
Dus met hernieuwde enthousiasme werden er op school diverse vriendinnetjes opgetrommeld die ook mee moesten dansen, werden er hier thuis door de woonkamer de ene pirouette na de andere gedraaid en toen was ze er klaar voor! 

Haar haren werden in een prachtig koninklijk kapsel gevlochten met een mooie tiara erin en ze keek de wijzers van de klok vooruit tot het moment eindelijk daar was om zich om te kleden.
De prachtige balletjurk werd van zijn plek van haar kledingkast gehaald waar die in alle pracht en praal wekenlang mooi had zitten hangen, bewonderd door een ieder die op visite kwam en mee getroond werd naar haar kamer.
De jurk pastte prachtig alleen iets te prachtig en wat bleek; er zaten hier en daar wat stukjes los maar gelukkig kon dat prima opgelost worden met naald en draad.

Alleen had ik even geen rekening gehouden dat ze voor de voorstelling ook nog even een toiletbezoek moest doen en kreeg ik de jurk voor geen meter meer over haar heupen!
Met hulp van een andere moeder werd Brenda ondersteboven en binnenstebuiten gekeerd en was er even later niets meer van te zien, zat de jurk weer prachtig en snel nam ze haar plek op het podium weer in.

De voorstelling was prachtig en glom Brenda al van trots daar op het podium, de plek waar ik zat was bijna lichtgevend zoveel trots straalde ik uit om die meid!
Ze liep, ze boog, ze danste en draaide en geen één keer ging ze onderuit!
Iedereen leefde erg met haar mee want twee keer ging het bijna mis en gonsden de verschrikte klanken door de zaal direct gevolgd door zuchten van opluchting toen ze overeind bleef...
Na de voorstelling kwamen mensen ook echt naar haar toe om haar te feliciteren met haar voorstelling en verlegen en trots nam ze de complimenten in ontvangst.

Maar er was ook verdriet want dit was de laatste keer dat ze haar geliefde balletjuf zou zien en de andere kinderen en plotseling lag ze snikkend in mijn armen....
De andere kinderen waren ook aan het huilen en de één na de ander kreeg een dikke omhelzing vol verdriet van Brenda...
Toen was het tijd om echt afscheid te nemen en ze liep naar haar nieuwe balletjufrouw toe die net zo lief is als de andere want het zijn moeder en dochter dus dat kan ook niet anders !

Ze zei tegen Brenda dat ze de vakantie maar rustig aan moest doen met haar benen want na de vakantie zou ze bij haar lessen flink aan de bak moeten en dan zou Brenda ook volgend jaar in de schouwburg van Hoorn op het grote podium staan bij hun eindejaar voorstelling.
Opeens had ik een dochter van twee meter naast me zo groeide ze van trots!

En als enige van alle kinderen hoefde Brenda haar jurk niet meteen in te leveren, ze mag hem terug geven bij de eerste les in september!
Want natuurlijk kan er van zo'n prachtige jurk niet meteen afscheid genomen worden...sterker nog; hij hangt alweer op zijn oude plekje aan Brenda haar kledingkast...beeldschoon en mooi te zijn vol met herinneringen aan een prachtige balletvoorstelling ....

Jenny de Leth

Fietstocht Team Speciaal Voor - dag 2 door Cees Blij

Geplaatst 14 jun. 2017 02:39 door Jelka Bröcheler




Eerst even over de eerste avond. We hebben na het eten een film gekeken. De inhoud was niet helemaal overeenkomstig het huidige jaargetijde, maar spannend was ie wel. Het vertelde het verhaal van een moordzuchtige Sinterklaas. Lekker griezelen gecombineerd met lichamelijke uitputting bleek midden in de nacht een ideale combinatie voor luid in hun droom gillende kinderen. Ondertussen probeerde meester George Thomas met zijn gesnurk het aantal decibellen in een slaapzaal te verbreken. Sommige leerlingen sliepen ondanks dit alles toch de slaap der rechtvaardigen.

’s Ochtends om 6 uur stonden de eerste leerkrachten al weer naast hun luchtbed, ondanks 3 uur slaap. Bij een kop koffie van Hans Wierda, waarin de lepeltjes krom trokken van de sterkte, kwamen de levenskrachten weer naar boven. Na een simpel doch voedzaam ontbijt stonden alle fietsers om half 10 klaar om naar Schagen te fietsen.
We hadden besloten om met twee groepjes te gaan fietsen. Meesters Hans en George met Shauquille, Morinyo, Roche en Luca als eerste groep en juffrouw Laurien, meesters Frank en Cees met Santoshi, Luke en Boaz als tweede team, met een wat rustiger tempo.
Deze dag hield al vanaf de start een belofte in zich. De wind was flink in kracht afgenomen en de zon liet zich vanaf het begin zien. Ondanks dat de nacht kort was geweest zat de stemming er goed in.

We wisten niet dat Noord-Holland zo mooi is. De twee groepjes wielrijders reden afwisselend tussen weilanden en duinranden met zandverstuivingen, bollenvelden en stukjes bos met naaldbomen met naakte stammen en bladderend schors. De weg lag daar bezaaid met dennenappels. Frank en Cees hadden de dag ervoor al de karakteristieke wielrenafscheidingen op onderarm en -been gekweekt, daar kwam deze dag een nieuwe laag bij. Om verbranden te voorkomen smeerden we meerdere malen met factor 50. Maar dit gold ook voor de anderen met een donkere huid.

De tocht ging via Egmond naar Bergen en vervolgens naar Schoorl, waar geluncht werd op camping Bregman. Op het terrein zelf konden we aan mooie picknicktafels de broodjes en het drinken nuttigen. Groep 1 vertrok op het moment dat groep 2 het terrein opreed. Tijdens de korte ontmoeting bleek dat de sfeer in beide groepjes uitstekend was en dat iedereen het goed kon volhouden. Om half twee ging ook de tweede ploeg weer verder. Wat volgde was wel het mooiste stuk van deze etappe, op een oude dijk, zeker 5 meter boven het omringende land ging het naar Warmenhuizen, Tuitjehorn en Dirkshorn. Lichte cumuluswolken voorkwamen dat er een geheel blauwe hemel boven ons stond, maar de temperatuur liep wel op tot zo’n 23°.

Rond 3 uur waren we bij het scoutinghuis in Schagen. Dit gebouw komt niet in aanmerking voor een beoordeling van Rob Geus, maar voor een stel uitgeputte fietsers voldoet het wel. We slepen twee tafels naar buiten en nuttigen later daar een heerlijke pasta met pesto, rucola en kip. Deze maaltijd werd ons ten tweede male aangeboden door de lieflijke Jasmijn en haar duvelstoejager Sietse. Jammer genoeg vonden onze Surinaamse Nederlanders het Tata-eten, ondanks de stukken kip. Het betrof hier echter een serieuze sportmaaltijd met veel koolhydraten.

Als klapstuk van de dag stond er een bezoek aan het plaatselijke zwembad op het programma. Heerlijk vond iedereen dit en heel verfrissend. Als uitgelaten dolfijnen spartelen leerlingen en begeleiders in het ruime zwembad, waar we ook met z’n allen de grote glijbaan beproefden.
Eenmaal thuis van het zwemmen was de behoefte aan slaap om de verloren energie aan te vullen groot onder de leerlingen en meester George rond half 11 was het, behalve de uithalen van George stil in de slaapzaal.

Santoshi slaapt deze nacht met Laurien en Jasmijn bij de ouders van Laurien. Zo kan zij ook een goede en lange nacht in een echt bed maken, voordat morgen de monsteretappe aanbreekt, ook wel de koninginnenrit genoemd, van Schagen naar Almere.

Morgen hoort u het, gaan we het redden, drinken we genoeg, hoe houdt het materiaal zich, willen we voor elkaar werken, Kortom een cliffhanger van jewelste.

Cees Blij

Fietstocht Team Speciaal Voor - dag 1 door Cees Blij

Geplaatst 14 jun. 2017 02:35 door Jelka Bröcheler


Iets later dan in de planning stond vertrokken we vanochtend om half 11 vanaf de Orion locatie Zuidoost. Uitgezwaaid door ouders en collega’s en voor het oog van de filmcamera van RTV-Noord-Holland vertrok een peloton van 8 leerlingen en 5 collega’s voor een sponsortocht van 4 dagen door Noord-Holland en Flevoland. Terwijl we ons op onze carbon, aluminium en stalen rossen hezen, voelden we wat druppels op ons neerdalen. Toen we naar boven keken ontwaarden we daar een helder blauwe hemel met hier en daar een schapenwolkje. Nadere inspectie leerde dat het Waterlanders van ouders waren, die het moeilijk hadden met een scheiding voor 4 dagen van hun lieverdjes. Om te voorkomen dat we verder nat werden zetten we er flink de vaart in. Dat hebben we geweten. Bij de afrit van de fietsbrug over Weespertrekvaart moest Joshua onverwacht remmen om niet met zijn voorganger in botsing te komen. Hij deed dit echter alleen met de voorrem hierbij blokkeerde zijn voorwiel en sloeg hij over het voorwiel van de fiets. Hij belandde met zijn pols op straat en die knapte als een luciferhoutje. Zijn gezicht kwam ook onzacht in aanraking met het wegdek, maar dat leverde slechts een lichte schaafwond op. Nog geen 10 minuten later was de ambulance ter plekke gearriveerd.

Joshua bleek een bikkelharde en met hulp van zijn medefietsers kreeg hij zelfs af en toe een glimlach op zijn gezicht.

Het ambulancepersoneel was goed getraind in het omgaan met deze situatie en zij stelden Joshua gerust, ondertussen legden ze een infuus aan, waardoor hij ook chemisch gekalmeerd raakte. Jasmijn vergezelde Joshua vervolgens naar het ziekenhuis.
Enigszins aangeslagen vervolgden we onze weg, hoewel we eigenlijk nog vrijwel geen meters in de benen hadden.
Via Diemen en langs het Amsterdam-Rijnkanaal kwamen we bij de bruggen naar Noord. Dat was even buffelen en vervolgens landelijk Noord in. Het zag ons al snel groen voor de ogen. Vanuit de weilanden werden we aangestaard door bruine koeienogen, die ons enigszins meewarig leken na te kijken. Ondertussen begonnen we goed op stoom te komen, alleen stond de wind op kop wat de zwaarte van de tocht flink beïnvloedde. Langzaamaan zagen Santoshi en Cees de rest van het peloton een steeds grotere voorsprong nemen, wat gezien de lengte van Santoshi’s benen niet onlogisch is. Het was trouwens een schitterend gezicht om de blauwe karavaan door de landerijen te zien voortglijden.

In plaats van naar Broek in Waterland, wat het eerste deel van het peloton deed, reden Santoshi en Cees langs het Noord-Hollandskanaal richting Purmerend. Bij Ilpendam pakten zij het pontje en verder ging het door de weilanden richting het Twiske. Meester Paul stond met zijn motor langs de weg aan te moedigen. Door deze manoeuvre waren ze als eerste bij de afgesproken plek. Daar wachtte de filmploeg van RTV-NH voor nieuwe opnames, nu van het rijdende peloton, vanuit de auto.

Terwijl we verder fietsen begonnen een aantal fietsers, waaronder Roche en meester George, te klagen dat ze honger kregen. De fourageplek was echter nog een stukje weg. Dit leidde tenslotte bij Roche tot pittige krampaanvallen. Rekken en strekken en veel drinken mochten vrijwel niet meer baten. Dit ging op en af tot we dan eindelijk bij de eetbus waren. Meester Sietse van OC-West verblijdde de hele meute op broodjes en croissants, dat als Zweeds wittebrood in de laatste oorlogsdagen, door de fietsers in ontvangst werd genomen.
Deze pauze deed iedereen goed, ook de volwassenen verwelkomden deze pauze. Om half 4 gingen we op weg voor het laatste stuk naar Assendelft. Rond 5 uur reden we het terrein op van de Wilde Wacht, het scoutinghuis waar we zullen overnachten.
Iedereen hielp vervolgens mee de bagage uit de bus te laden en de slaapzaal in gereedheid te brengen.
Na een warme douche was het tijd om even te chillen en de indrukken van de dag te verwerken.
Jasmijn, onze sterrenkok, zorgde ondertussen voor de bereiding van een heerlijke kip curry, zodat we ook van binnen weer warm werden.
Inmiddels is het 8 uur en gaat zo het avondprogramma beginnen.
Hiermee komt een einde aan de eerste blog van de fietstocht. Santoshi, Luca, Shauquille, Luke, Roche, Morinyo, Boaz hebben zich kranig geweerd en daarbij fietsen ze nu ook voor Joshua, onze onfortuinlijke afvaller. Die we hierbij het beste toewensen en waarvan we hopen dat hij donderdagmiddag bij onze terugkeer aanwezig kan zijn.

Cees Blij

Op zoek naar een beter schoolklimaat - Cees Blij

Geplaatst 7 jun. 2017 04:14 door Jelka Bröcheler


Het schooljaar loopt op z'n eind, al hebben we nog een zeven weken te gaan. Na de voorjaarsvakantie is het één lange droomvlucht naar de zomervakantie. Weer komt er van alles op ons af, naast het dagelijkse lesgeven. De OPP-evaluaties lopen nog door, functioneringsgesprekken, studiedagen op de locaties , opbrengstgesprekken, sportdag, schoolreis, nieuwe aanmeldingen, groepsindeling voor het komend schooljaar. Kortom het kan niet op, maar toch is dit ook leuk en spannend, want probeer het eens zo te zien. Als ik vroeger mijn lepel levertraan moest nemen, zei mijn moeder altijd: 'Denk je eens in dat het naar limonade smaakt,' en verdomd dat hielp. 
Dus probeer het eens van die kant te zien, als iets lekkers, iets leuks, iets uitdagends en niet als iets zwaars, lelijks en zinloos. Iets dat je wordt aangedaan, nee denk het om en zie het als iets dat in het belang van onze leerlingen en jezelf is, probeer er van te genieten. Dat je er zelf van groeit en een betere leerkracht van wordt en dat kan ook nog op je 60ste. Laten we deze reis met elkaar ondernemen. Als je je daarbij aan iemand stoort, spreek die persoon er zelf op aan, op een wijze die je zelf ook zou accepteren en doe het zoals we de leerlingen dienen aan te spreken: op het gedrag en niet op de persoon. Alleen gezamenlijk maken we de school beter, mocht je daar geen arbeidsvreugde meer aan ontlenen, ga dan eens nadenken om iets anders en beters van je leven te maken.

Tot slot viel mijn oog op een column in de krant, die laat ik enigszins aangepast hieronder volgen.

Op zoek naar een beter schoolklimaat
Ben Tiggelaar, gedragsonderzoeker, trainer en publicist, schrijft iedere zaterdag een column in het economiekatern van het NRC. Bij het lezen van zijn column van zaterdag, 18 februari 2016, ontkwam ik er niet aan om een aantal parallellen te zien met de situatie bij ons op school.

In het onderstaande parafraseer ik zijn column. Laat ik vooraf duidelijk stellen dat ik hiermee niemand wil kwetsen, noch met de vinger wijzen. Het is geheel aan de lezer om de tekst te interpreteren en hopelijk erover na te denken, meer zelfinzicht te ontwikkelen en samen met anderen te gaan werken aan een beter schoolklimaat. Dat er wat aan de werksfeer en collegiale verhoudingen mankeert is dus niet een gevoel dat alleen bij mij leeft. Wij willen een groter zelfbewustzijn bieden door erop te wijzen dat we met zijn allen verantwoordelijk zijn voor de werksfeer binnen school. Aan een goede sfeer moet je werken, die ontstaat niet vanzelf. Het is voor mij overduidelijk dat een slechte sfeer op de werkvloer een negatief effect heeft op het leefklimaat in school en klas. Leerlingen zijn daar niet ongevoelig voor en dat heeft weer zijn weerslag op hun gedrag.

Iedereen heeft wel eens een slechte werkdag. Net als ieder ander maakt ook het management fouten en schiet het soms tekort. Daarop kritiek geven die leidt tot verbetering is meer dan welkom. Maar er zijn collega’s die dag in dag uit de sfeer verzieken, mogelijk zonder zich daar altijd zelf bewust van te zijn. Collega’s die steeds opnieuw innovaties en werkdruk opvoeren om de persoonlijke onvrede een uitweg te bieden. Wat doe je als managementteam, maar ook als collega met zulke mensen?

Eerste vraag: Over welke problemen gaat het eigenlijk?
Volgens onderzoekers zijn er drie soorten collega’s die de grootste negatieve invloed hebben:

1. Mensen die weigeren zich in te spannen, die er de kantjes vanaf lopen.
2. Collega’s die voortdurend uiting geven aan hun pessimisme, onzekerheden en irritaties.
3. Werknemers die respectloos met anderen omgaan.

Dezelfde onderzoekers stelden vast dat deze mensen een sterk negatieve invloed hebben op de motivatie, de creativiteit, het welzijn en de prestaties van hun collega’s. Eén rotte appel heeft dus echt meetbaar effect op de rest.

Volgende vraag: wat doe je eraan?

Voorkomen is natuurlijk beter dan genezen, een goede screening aan de poort is één. Het kost tijd en geld. Maar de kosten van het aannemen van een rotte appel blijken in de regel de opbrengsten van je twee best presterende mensen teniet te doen.

Intensieve begeleiding kan helpen wanneer iemand zich ontwikkelt tot steen des aanstoots of collega’s meesleept in negatief gedrag. Allereerst dienen er duidelijke afspraken gemaakt te worden: wat wil je niet meer zien, wat wil je wél zien, dit onder vier ogen. Moedig het gewenste gedrag aan in persoonlijke gesprekjes. Maar wanneer dit niet werkt is steviger ingrijpen nodig. Zoals het geven van een officiële waarschuwing die ook het personeelsdossier ingaat. Of de persoon in kwestie – tijdelijk – buiten het team plaatsen. Vaak tot grote opluchting van de rest van de collega’s.

Soms is overplaatsing of zelfs schorsing de beste remedie. Het beste advies is dan om niet te lang te wachten met het nemen van maatregelen. Hetzelfde geldt wanneer iemand overduidelijk niet past in een werkomgeving, wanneer bijvoorbeeld basale vaardigheden ontbreken of collega’s het probleemgedrag niet langer pikken.

Soms zijn er echter heel andere dingen aan de hand. Soms veranderen goede collega’s door een reorganisatie of slechte behandeling in rotte appels. Soms is het daarom nodig dat je as directeur je excuses aanbiedt voor wat er is gebeurd en kijkt of het mogelijk is een nieuwe start te maken.

En ook komt het voor dat individuen door collega’s worden aangewezen als zondebok, terwijl er in werkelijkheid andere dingen aan de hand zijn. Controleer dus altijd of er echt sprake is van ondermijnend gedrag. Wellicht is het een verkeerd verpakte vraag om hulp.

Gaat het echter overduidelijk om een rotte appel, die vaak al veel te lang op de schaal ligt en ook anderen aansteekt, uit één van de drie genoemde categorieën – zeg maar: lui, negatief of respectloos – wacht dan niet met ingrijpen. Veel directeuren vinden dit rotwerk, maar vrijwel altijd zijn de mensen in je team je oprecht dankbaar. Zeker als ze klaar zijn met het gevecht met hun vaak onterechte loyaliteit. En dat maak je als directeur ook niet dagelijks mee.

In wezen zijn wij met elkaar verantwoordelijk voor een positief werkklimaat en goede onderlinge collegiale verhoudingen. Wat ik de laatste tijd weer veel te vaak de kop op zie steken, is het in eerste instantie negatief reageren op voorstellen ter verbetering van het onderwijs en daarnaast dat het affakkelen van collega’s een sport op zich aan het worden is.

Mocht je jezelf, staand voor de spiegel, herkennen in één van de drie categorieën dan is nu de tijd gekomen om aan jezelf te gaan werken, voordat je er door een ander op gewezen wordt. Probeer daarbij ook in gedachten te houden dat:

a. een mens sneller de splinter in andermans oog ziet dan de balk in het eigen,
b. dat het nu eenmaal makkelijker is jezelf te veranderen dan een ander,
c. dat de blik op een half vol glas meer voldoening geeft dan hetzelfde glas als half leeg te ervaren.

Ik maak me best wel zorgen om de boosheid, rancune en angst die er in onze maatschappij leeft de laatste jaren. Trump, Wilders, Le Pen en anderen spelen daar op een cynische en gevaarlijke wijze op in. Besef echter wel dat we het de afgelopen 70 jaar nog nooit zo goed hebben gehad, zeker in dit land. Laten wij, opvoeders der jeugd, in ieder geval positivisme blijven uitstralen.

Zelf lukt het mij na bijna 40 jaar werken in het onderwijs nog altijd het onderstaand adagium voor ogen te houden:

“It’s our duty to be positive,” zegt Karl Popper, logicus en wetenschapsfilosoof.

En tenslotte is er natuurlijk altijd het archetype der schoolmeesters, Theo Thijssen, die het vak leerde op Amsterdamse armenscholen, die de kinderziel wist te doorgronden:

“Wat telt is de liefde, de rest is onzin,” schrijft Theo Thijssen in de Gelukkige Klas.

Laat de aanstaande lente in de natuur ook toe in je hart en binnen de schoolmuren.

Cees Blij

Een (typische?) dinsdagochtend - Julia Bakkes

Geplaatst 7 jun. 2017 02:31 door Jelka Bröcheler

Het is dinsdagochtend, half 9, en de klas is al onrustig voordat ik zelf goed en wel met mijn kop koffie in de groep aanwezig ben. De kinderen moeten werk verbeteren en anders werken in een werkboekje.  Maar ik voel de onrust. Er is weinig concentratie bij mijn groep 3-ers op het werk en veel concentratie op elkaar. Concentratie die aan het uitmonden is tot frustratie en conflict. Kinderen staan op, raken elkaar aan, praten onvriendelijk en lopen (rennen, rollen) door de groep. Ik laat het even op zijn beloop, ga vooraan in de klas op de instructietafel zitten en kijk. En luister. Tot ik merk dat mijn eigen hartslag verhoogt. Ik kijk op mijn fitbit en zie een hartslag van 98 staan. “Fat burn”, staat ernaast. Ik irriteer me. Het teken om actie te ondernemen.

Met een klap in mijn handen, vervolgens een vinger naar mijn lippen ter stilte en daarna het wijzen naar het rode stoplicht op het bord, heb ik zonder een woord te zeggen alle kinderen stil. Ik gebaar een enkeling nog om ook daadwerkelijk op de stoel te gaan zitten en begin dan met praten. Op fluistertoon.

“Doe je werkboekje maar dicht, ruim je potlood op en kijk even mijn kant op. Deze ongezellige gekkigheid heb ik geen zin in vandaag.” Hoewel een enkeling nog last lijkt te hebben van zijn impulsen en een strenge blik toegeworpen moet krijgen, ruimt iedereen zijn tafel op. Ze zitten klaar in de luisterhouding en kijken vol verwachting mijn kant op. Zal de juf een preek geven? Zal ze boos zijn? Zal ze straf geven? En is die straf dan voor iedereen of alleen voor de kinderen die zich niet aan de regels hielden? Hoe lang zullen we stil moeten zitten?

Ik twijfel zelf over al die vragen terwijl ik met mijn strenge juffenblik mijn klas in kijk. Ik besluit het roer om te gooien. “Goed”, zeg ik, om mijzelf nog even wat extra seconden te geven om na te denken. “Het is me nu helemaal duidelijk. Wij moeten oefenen met vriendelijk samenwerken.” Ik loop naar de kast achterin de klas en tover de ipads tevoorschijn. Er gaat een golf van verbazing door de klas. De ipads, dat hadden ze niet zien aankomen!

Op het bord schrijf ik drie softwarespellen van de methodes, zogenaamde ‘leerspellen’ zoals ik dat met de groep genoemd heb, op het bord. We bespreken welk vak je oefent met welk spel en wat verstandig is om te spelen. En dan gaan we het gesprek aan over het sociale aspect. Samenwerken. Want er zijn 5 ipads, 1 computer en twaalf cluster 4 jongentjes. Hoe moeten we dat aanpakken?

“Met twee op een ipad en twee op de computer,” zegt een jongen meteen. Maar hoe doe je dat dan? De kinderen komen met allerlei oplossingen. Een oplossing is om beurten een spel spelen of om beurten bijvoorbeeld 5 minuten spelen, die ze bij kunnen houden op het digibord. Een andere jongen komt met een creatieve oplossing “Ik werk op groep 4 niveau en hij zit pas net in groep 3 dus ik zou voor hem een spel voor kunnen doen en dan kan hij het daarna zelf!”

Ik laat de kinderen onder mijn toeziend oog tweetallen maken. Ze gaan direct op een gemotiveerde wijze aan de slag. Er wordt geleerd en er wordt vooral gelachen en plezier gemaakt. Mijn klas is weer blij en ik voel me een trotse juf, met een gezonde hartslag.

De rest van de ochtend? Meer samenwerken! Allerlei leermaterialen worden al samenwerkend ontdekt. Dat werkboekje laat ik voor nu even zitten. Volgens mij hebben ze deze ochtend veel meer geleerd.


Meer blogs lezen van Juf Juul? Klik hier om naar de site te gaan!

Brandnetels en zure bommen - Jenny de Leth

Geplaatst 31 mei 2017 00:28 door Jelka Bröcheler   [ 7 jun. 2017 02:43 bijgewerkt ]

Als regelrechte zomerhater kan ik er met mijn kop niet bij dat ik een kleine zonaanbidster op de wereld heb gezet.
Wil ik in de zomer zo min mogelijk mijn huis uit komen, Brenda kan je niet gelukkiger maken dan dat je zegt dat ze lekker buiten mag spelen.
Goed ingesmeerd en met een coole pet op haar hoofd loopt ze dan naar buiten en haalt haar vriendinnetjes op die vlakbij wonen.
Jaaaa.....lees die laatste zin nog maar eens rustig over en wat valt dan op?
Ze loopt naar buiten!
Geen rolstoel, geen rollator maar gewoon lopen!

Natuurlijk niet zoals wij en er zal ook best een valpartij tussen zitten maar dit is wat wij altijd hebben gezegd ; Brenda zal op haar manier weer gaan lopen!
Nou dus daar ging mevrouw gisterenavond nog even na het eten en met de belofte dat ze kwart over 7 weer thuis zou zijn zwaaide ik haar uit.
Om een kwartier later gillend en huilend van de pijn weer aan de deur te staan...
Ze had heel lief voor een ander meisje de bal uit de bosjes willen pakken , verloor haar evenwicht en viel pardoes in de struiken vol met brandnetels....
En als echte zomerliefhebster had ze een korte broek aan....
Haar hele benen zaten vol met gezwollen witte plekken en huilend en gillend stond ze even later in de badkamer waar ik haar benen met een washandje met koud water wat schoon gedept heb en stonden Alex en ik even later haar benen helemaal in te smeren met tandpasta om de ergste pijn te verzachten.
Snel op bed liggen want ze was helemaal beroerd van de pijn en snikkend vroeg ze of ze tante Jolanda mocht bellen want die wist haar altijd zo rustig te praten....
Na een telefonisch consult met Jolanda kregen we nog de snelle tip over augurkensap en werd ome André gebeld want die moest toch ook wel even deelgenoot worden in dit afschuwelijke leed.
En toen ook nog moeder Ank opbelde was al het leed geleden en was het huilen gelukkig gestopt.
Alex was ondertussen haar benen aan het insmeren met schijfjes augurk en dat haalde de resterende pijn uit haar benen en rustig ging ze slapen; geurend als een zure bom....

Vanmorgen maakte ik haar wakker met de woorden; goedemorgen zuur bommetje hoe is het met je benen?
Dat ging goed totdat er een broek overheen moest...
Want doordat ze nu helemaal vol zat met rode bulten ipv witte kon ik haar niet insmeren met zonnebrandcreme en kon ze dus ook geen korte broek aan naar school.

Huilend zei ze dat het zo'n pijn deed op haar huid en toen we later naar de badkamer liepen zei ze dat ze zich zo beroerd voelde...
Omdat ik vandaag toch vrij ben hou ik haar een dagje thuis op de bank en gaan we zo eerst even langs de huisartsenpost om even een blik te laten werpen over haar benen.
Weer los kunnen lopen is goed voor haar zelfvertrouwen en maakt haar gelukkig maar ik denk niet dat ze dat nog een keer zal gaan combineren met een duik in de brandnetels,  want zo vertelde ze me: 'Ik heb mijn lesje wel geleerd mama; de volgende keer pakken ze de bal maar lekker zelf!'

Jenny

Reis met liefde - Jenny de Leth

Geplaatst 10 mei 2017 02:35 door Jelka Bröcheler


Je ziet als buschauffeur dat er een meisje bij de bushalte zit op haar rollator en bij de ingang van de gehandicaptenplaats in stapt met een rollator; het gaat een beetje moeilijk want echt goed tegen de rand aan is er niet geparkeerd waardoor haar voet wegzakt in het gat tussen de drempel en de bus.
Bij aankomst drukt hetzelfde meisje op de speciale blauwe stopknop zodat de chauffeur weet dat er iemand uit wil die een handicap heeft.
IK zou dan als chauffeur zijnde de bus zo dicht mogelijk tegen de speciaal verhoogde stoepranden van de bushalte aanzetten...deze chauffeur echter niet...
Sterker nog er zat zeker 40 cm ruimte er tussen...


Snel nadenken...moet ik de hele bus goed laten zetten of gok ik dat ze het wel red...wat er eerst uit; de rollator of Brenda of ik....niet ik want ze is als de dood dat de bus wegrijd als ik buiten sta en zij er nog in zit....dan maar eerst Brenda terwijl ik de deur blokkeer zodat hij niet per ongeluk dicht gaat....met een reuzenstap komt ze gelukkig verticaal op de bushalte terecht maar ik moet haar loslaten omdat de rollator er ook nog uit moet....zwaaiend probeert ze haar evenwicht te houden wat gelukkig lukt en ik snauw tegen de buschauffeur dat ie lekker slim bezig is en stap uit zonder te groeten....bal gehakt....de weg naar huis leg ik gebogen af, want Brenda heeft haar voet verzwikt en zit daarom op het stoeltje van haar rollator en ik dus moet ik haar duwen...volgende keer misschien maar gewoon haar rolstoel meenemen. Dan is er gewoon geen keuze; dan had de chauffeur opnieuw aan moeten komen rijden zodat de bus gelijk stond met de stoephalte.


Maar gelukkig had die reis ook mooie momenten; naar Amsterdam toe hadden we een hele lieve buschauffeur die rustig wachtte tot Brenda en ik inclusief de rollator netjes geïnstalleerd waren op een dubbele zitplaats.

In Amsterdam werd eerst iedereen er uit gelaten en reed hij lief door zodat we konden uitstappen vlakbij de lift.


Eerst beneden in de stationshal een lekkere ijskoffie bij Starbucks gehaald waar Brenda zo gek op is en waar we weer een flinke bezienswaardigheid waren: 'Ik geloof dat je maar even een dansje moet doen wijfie dan hebben ze reden om je zo aan te staren', grapte ik. Want ik zeg altijd maar zo: 'Zonder humor is het allemaal al zwaar genoeg.'

Daarna de ellenlange weg (normaal valt hij wel mee, maar met een rollator is ie best wel lang) naar het Victoria Hotel waar de volgende bus stond.


Onderweg nog vol bewondering naar een mevrouw met een knalrode baret op haar hoofd gekeken. We hebben haar ook een compliment gegeven; zo mooi stond ie! Vlak daarna zagen we een stel prachtige rode lakschoenen met bloemen er op voorbij  komen en ook die mevrouw kreeg een compliment van Brenda. Wat een heerlijk kind heb ik toch denk ik dan op zo'n moment!

Ik heb haar opgevoed met het motto; complimentjes geven kost jou niks, maar je maakt de ander er wel heel blij mee!


Bij de volgende bus werd netjes de achterdeur open gedaan zodat we rustig in konden stappen maar deed haar buskaart het niet meer.

Geen probleem zei de buschauffeur ga maar lekker zitten voor deze ene keer.

Nou dat was een bof natuurlijk!


Bij de halte aangekomen werd er weer netjes gewacht tot we veilig op de halte stonden en moesten we 15 minuten lopen waarna Brenda 8 trappen omhoog moest klauteren wat ze heel erg goed deed. De krachttraining op school werpt zeer zeker z'n vruchten af!

De heerlijke taart en chocomelk op de verjaardag waar we deze wereldreis voor hadden gemaakt, maakte de reis meer dan waard voor Brenda en vol goede moed gingen we weer op de terug weg.


Weer troffen we het met de buschauffeur en ook de meneer bij het invalidentoilet op Amsterdam-Centraal was heel erg behulpzaam en eigenlijk was alleen de laatste buschauffeur een minpuntje op onze reis.


Maar kijk toch eens wat een ontzettende lieve en behulpzame mensen er verder vandaag op ons pad zijn gekomen!


Dat vind ik toch altijd het mooie aan deze levensles met de handicap van Brenda; hoe mooi het pad wel niet is en vol zit met lieve, vrolijke en behulpzame bekende en onbekende mensen die ervoor zorgen dat deze levensles een stuk minder verdrietig is en juist prachtig verlicht is met zo ontzettend veel liefde!


Jenny de Leth

1-10 of 38